De volgende ochtend schoof een ieder gelijdelijk aan aan de ontbijttafel. We hadden dit keer de keus uit een english- en een continental breakfast. Enige ervaring met vooral de engelse variant, koos ik heel stoer voor de continentale versie. Sommige van ons, nog stoerder, de engelse variant. Mijn croisant was echter van mening dat deze vanmorgen de rol van servet moest spelen. Het leek erop dat al het vet uit de keuken door dit stukje brood was opgenomen. Ik bestelde dan ook maar een andere die een wat kleiner identiteitsprobleem had.
Na het ontbijt werd de rekening voldaan en de taxie gebeld. Helaas was er maar één taxie beschikbaar zodat eerst de PIC's voor de eerste leg naar het veld konden gaan om de vluchtvoorbereiding alvast uit te voeren. De anderen zouden daarna volgen. Als een ware rally-coureur bracht de chauffeur ons in de oplaatbare prius naar het veld en zette ons af bij de Jersey aeroclub. Op het terras zocht ik een tafeltje uit om de vkucht op papier te zetten en de nodige berekeningen te doen.
Snel daarna kwamen ook weer de overige op de club aan. Marcel en Oscar deden alvast de walk-around. Dat scheelt weer tijd. Zowel wij van de VZV, alsook de bemanning van de VSY besloten hier de tanks zo vol mogelijk te gooien. De heren van de SVT niet, iets waar ze achteraf 'spijt' van zouden krijgen, maar dat lees je verderop wel...
Voor de Jet-A1 moesten we elders op het veld zijn. De heren van de VSY hadden de luxe dat de tankwagen kwam voorrijden. Nadat we dus geheel klaar waren voor vertrek, taxieden we naar de pomp. Daar aangekomen was het even spannend of de tankwagen wel wist dat wij hier zouden wachten. Dit vermoeden werd gevoed doordat de toren aan ons vroeg of de pompwagen was ingelicht... Een kort telefoontje naar de Aeroclub leerde ons dat de balie-medewerker de pompwagen had gebeld op het moment dat ie ons zag uittaxien. Die beste knul had de boel daar goed in de gaten.
Even later kwam de tankwagen dan ook aanrijden en werd de VZV van het zo nodige vocht voorzien.
Instappen maar weer dan. Bij het holdingpoint aangekomen meldde Marcel ons ready for departure. De toren gaf ons aan dat de Aeroclub nog had gebeld met de mededeling dat er een GPS op één van de tafels was gevonden. Of die soms van ons was. Nu hing de mijne aan het raam, en zat die van Marcel in de tas en ook Oscar miste de zijne niet. Dus na een negatief antwoord mochten wij oplijnen en kregen we de clearance voor take-off.
Nadat we weer airborn waren maakte ik een rechter bocht in de richting van St. Hellier zodat we nog even een mooi beeld hadden op deze havenplaats. Via het reportingpoint Seast moesten we uiteidelijk weer in de richting van het franse vaste land vliegen. Met stapjes van 1000 voet mochten we uiteindelijk hoogte maken, en zette de controller ons over naar zijn franse collega. Boven het Franse vaste land aangekomen vroeg Marcel toestemming om te klimmen naar Fl75. Daar had deze beste man geen problemen mee, dus zette ik de neus in de klimstand. Op naar het nieuwe persoonlijke record as P.I.C. Zo vogen we hoog over het vliegved van Caen heen, uiteraard na toestemming van de controller. Na Caen zette ik de daling in.
Het veld van Bernay moest van de noordkant worden aangevlogen en in het alerbeste frans gaf Marcel onze positie door. Even later stonden we weer op het franse gras. De andere twee kisten stonden er al.
Bernay is een redelijk stil veld, althans op dat moment. Een oude fransoos zorgde er voor de koffie en Oscar regelde verder de formaliteiten. Lang zijn we niet blijven hangen op het veld, aangezien we natuurlijk van engelse tijd weer op franse tijd stonden, hebben we een uur 'verloren', en dat merk je best wel.
Dit keer was Marcel de PIC en deed Oscar de radio. Redelijk achter elkaar vertrokken we weer voor de tweede leg van die dag. Ik kroop achterin met de camera in de aanslag. Het is een schitterende omgeving en vooral de meanderende Seine is een prachtig gezicht. De Picas knipperde en piepte zenuwachtig gedurende een lange tijd. Hoewel op dat moment niet in zicht vermoedde we dat het één van de andere kisten was die iets hoger bij ons in de buurt vloog. Dan heeft een hoogdekker toch best beperkt zicht naar boven en aangezien de andere kist zeker een laagdekker was, en dus waarschijnlijk ons niet kon zien, is oppassen op zijn plek.
Via Abbeville vlogen we min of meer in een rechte lijn naar het entrypoint van Het vliegveld van Merville Calonne. De franse controller liet duidelijk haar voorkeur merken voor het overige franse verkeer. Wij moesten zelfs bij het entrypoint in een halve holding aangezien een andere franse kist voorrang kreeg. De communicatie verliep erg stroef. Ik verbaas mij er toch iedere keer weer over waarom engels niet gewoon standaard wordt in de luchtvaart. Dat zou de veiligheid toch echt ten goede komen, en veiligheid staat toch hoog aangeschreven in de luchtvaart. Ach ja... een eindeloze discussie.
Op het platform troffen we ook de anderen weer aan. Op het GA-platform is werkelijk helemaal niets te beleven. Zelfs een frisdrankautomaat ontbreekt, en eerlijk gezegd hadden we allemaal toch best wel trek. Het restaurant lag aan de andere kant van het veld, waar we dan eerst naar toe zouden moeten taxien. En het was daarnaast ook niet eens duidelijk of het restaurant uberhaupt wel open was. Verder zou dit allemaal extra tijd kosten, tijd die we zeker niet hadden. De SVT had brandstof nodig. Dat leverde een ander onvoorzien probleem op.
Op zaterdag konden gasten geen gebruik maken van deze pomp, zonder daarvoor de juiste kaart te hebben. En die hadden we natuurlijk niet. Wat nu? Het initiele uitwijkveld had wel gehaald kunnen worden, maar het nieuwe uitwijkveld daarvoor weer niet. Wieke regelde uiteindelijk via de lokale vliegclub dat hij via hen kon tanken en afrekenen. Maar, degene die daarvoor de kaart had, zat nu in een les en was dus aan het vliegen. Daar moest op gewacht worden... En wat doe je dan als groep, als één van de kisten een probleem heeft? Precies, a la Top Gear laat je deze kist, inclusief bemanning achter en gaat de rest gewoon lekker verder hahahaha... Uiteraard wisten we dat het goed zou komen. Er waren echter een paar personen die zeker op tijd weer terug op Rotterdam wilden zijn in verband met andere afspraken...
Dit keer kroop Oscar achter de yoke en deed ik de radio. Nog voordat we de CTR verlieten hoorden wij de SVT al weer voor een startup vragen, dus was de fuel toch nog sneller aan boord dan we dachten. Nat het verlaten van de CTR konden we ons gelijk aanmelden bij Brussels Info, en vlogen we even later Kortrijk over. Leuk om dat weld eens uit de hoogte te bekijken. De belgische controller had het ontzettend druk. Als gevolg van het schitterende weer, was het natuurlijk aardig druk in de lucht. En dan blijkt ook dat lang niet alle vliegers zo makkelijk en duidelijk gebruik maken van de radio. Dat wijzelf van een geconroleerd veld komen is dan echt wel een dikke pré. Dan wordt de RT er met de paplepel ingegoten. De controller lietr zich echter op geen enkele wijze van de wijs brengen en ook niets van enige stress was hoorbaar in zijn stem. Het was zelfs humoristisch om te horen hoe hij met deze situatie omging en onduidelijkheden oplostte... Super...
Na Brussels Info schakelden we over naar Dutchmil om deze alleen maar uit te luisteren. Tijd voor Rotterdam Tower. Ik meldde ons aan en een vertrouwde stem begroette ons... Via Oud Beijerland vlogen we de CTR binnen en even later zette Oscar ons netjes op de grond. Via de club, waar oscar ons eerst afzette, taxiede hij de VZV terug naar de Hangar.
Uiteraard werd er op de club nog een biertje gedronken waarna een ieder huiswaarts ging...
Een geweldige trip met een super gezelschap. Veel lol en weer veel ervaring opgedaan. Die kanaaleilanden zijn een geweldige bestemming, waarbij ik mij uiteraard realiseer dat we het geweldig getroffen hebben met het weer...
Heren, allemaal bedankt voor deze supertrip. Op naar de volgende...
Hier de foto's en hier de track in google earth...
De volgende ochtend verscheen iedereen enthousiast aan het ontbijt. De één wat frisser dan de ander in verband met plaatselijk geluidsoverlast ;) Het franse ontbijt was simpel maar zeker goed te doen. Nadat de croissantjes naar binnen werden gewerkt, werd een grote tafel in het restaurant omgedoopt tot planningtafel. Vandaag was het even voortreffelijk weer als gisteren zodat we weinig aandacht hoefden te besteden aan de Tafs en Metars. Het doel van deze dag was dan ook de Channel Islands. De avond ervoor hadden we al besloten in welke volgorde we deze eilanden aan zouden doen.
Als eerste stond Guernsey op de planning. We besloten na vertrek nog even de Franse kust te volgen om zo een verplichte route naar Guernsey te volgen. Een verplicht reporting point was 'Les Roches'.
Een punt midden op zee wat een vuurtoren bleek te zijn. Het was wel even zoeken op de kaart (waar ie niet op stond) en de GPS. Uiteindelijk vond ik dit punt op PocketFMS. Raar om een hoog object midden in zee te zien staan op het scherm. De routes werden ingetekend en berekend en de taxi werd gebeld. Op naar het vliegveld...
De kisten werden losgeknoopt en de VSY moest nog even tanken. In de tussentijd rekende Oscar de landingsgelden af. Ik en Marcel deden de walkaround en maakten de kist voor Oscar klaar. Omdat een groot gedeelte van deze vlucht boven water plaats vond, deden we de zwemvesten alvast om. Mocht het nodig zijn, dan heb je in zo'n kleine ruimte geen mogelijkheid om deze alsog aan te trekken. So better safe than sorry...
Oscar was de eerste leg de pilot in command en ik de 'Co'. De SVT was als eerste airborn. Wij met de VZV gingen als tweede in take-off. Via de verplichten reportingpoints pikten we de kust op in Noord-westelijke richting om later via een Zuid-westelijke koers de kust verder langs te vliegen. Inmiddels had ik ons aangemeld bij Rennes Info. Rennes Info attendeerde ons op onderdoor vliegend verkeer. Marcel, die heerlijk achterin zat, spotte deze helicopter. Deze leek een daar weer onder varende speedboot te volgen. Wederom verbaasden wij ons over hoe mooi deze kust weer is. Schitterende rotspartijen en aan de kust gelegen dorpjes en schitterende kasten van huizen. Het leek erop dat dit niet bepaald de armste buurt van Frankrijk was...
Tot onze verbazing zette Rennes Info ons ter hoogte van Saint Brieuc over naar Saint Brieuc Tower (LFRT). Achteraf bleek dat er op het veld daar circuittraining werd gegeven. Aangezien deze baan haaks op de kust en dus ook ons flightpad lag, moest dat gecooordineerd worden. Zonder verdere hinder of problemen vlogen we verder langs de kust. De controller op de toren gaf aan dat we ons weer af moesten melden bij... Niet te verstaan die AloAlo gasten.. Fonetisch gokten we erop dat dit Saint Quay Portrieux moest zijn. Ik besloot dan ook maar om ter hoogte van deze plaats onze positie door te geven. Mochten wij de controller verkeerd begrepen hebben dan kan t nooit kwaad om de positie door te geven. We bleken juist 'gegokt' te hebben. We mochten weer terug naar Rennes Info. Dus meldde ik dat we weer back on the frequency waren.
Bij Ile de Bréhat verlieten we de kust. Het zicht hield niet over boven het water. De door ons gezochte vuurtoren was in ieder geval nog niet zichtbaar. Ik meldde ons af bij Rennes Info en de conroller zette ons over naar Jersey Zone. Wat een genot is het om een engelse controller aan de lijn te krijgen. De rust en duidelijkheid is alsof er een 'engel(tje)' in je oor fluisterd. We moesten ons weer melden bij Les Roches. Overigens mochten we niet above 1000 ft. Huh? hebben we dat goed gehoord. Ja inderdaad. Het hele stuk over water, maar niet boven 1000 ft. Dat gaat toch best wel tegen je gevoel in... Maar goed, opdracht is opdracht...
Even later vlogen we voorbij de vuurtoren. Schitterend ding, midden in zee op een rots.
Jersey zone klaarde ons om A-Airspace in te vliegen middels special-VFR. Dit is één van de zeldzame keren dat we VFR in A-Airspace zullen vliegen. Bij het naderen van Guernsey werden we overgezet naat Guernsey approach. Omdat hier al het verkeer, VFR en IFR, van elkaar gesepareerd wordt kregen we vectors op van de controller om zo na een 360 over right uiteindelijk op final gezet te worden. Heel bijzonder aangezien je het normaal allemaal zelf uit moet zoeken hoe je op final moet navigeren.
Na een mooie final -erg mooi gezicht om zo'n eiland hoog boven water uit te zien steken- zette Oscar de wieltjes op engelse bodem. De SVT stond al geparkeerd zodat wij de VZV er naast parkeerde. Na een paar minuten sloot ook de VSY aan.
Eerst een groepsfoto en daarna naar de havenmeester om daar de formaliteiten af te wikkelen.
Een versimpeld vluchtplan (A5je met alleen de hoogstnoodzakelijke informatie) werd alvast ingevuld voor de tweede leg naar Alderney. Hierna met dehele groep naar de Terminal voor een bak koffie. De dame achter de balie werkte ons één voor één af voor een capuchino en koek. Waarschijnlijk ligt het tempo op de eilanden toch wat lager dan we gewend zijn. Het duurde dan ook even voordat de gehele groep aan de koffie zat.
Tijd voor de tweede leg van Guernsey naar Alderney. De kortste voor vandaag, maar zeker niet de minst mooie... Marcel nam deze leg voor zijn rekening als PIC en Oscar de 'Co'. Nu was het mijn tijd om achterin plaats te nemen en pica's te schieten... De Guernsey CTR en Alderney CTR liggen tegen elkaar aan en om van Guernsey naar Alderney te vliegen moet je letterlijk de kortste weg vliegen. Ook de approach naar Alderney was weer een schiterende. Het eiland lag in het zonnetje en stak hoog boven het water uit. Je kon duidelijk merken dat de wind afnam naarmate je lager kwam. Marcel diende steeds minder tegen de wind in te sturen. Alleen bij het passeren van de kust werd het heel even turbulent wat uiteindelijk wel enig effect had op de landing, maar Marcel handelde dit keurig af.
De kisten werden geparkeerd en na enig aandringen van Manuel werd besloten om snel maar iets te gaan eten. Eerst werd de bagageband aan een grondige inspectie onderworpen door Manuel. Hij wierp zich dan ook als een koffer met flink overgewicht op de band en legde met goed gevolg het 'hele' traject af, uiteraard tot grote hilariteit.
Daarna liepen we met het hele stel het vliegveld af om het dorpje op te zoeken, op zoek naar voer waarbij we even later voor de locale pub tot stilstand kwamen. De allervriendelijkste barjuffrouw begroette ons. Een heerlijk engels mens, ehhh naar later bleek van italiaanse afkomst, die elke zin met 'love' 'dear' 'darling' en 'honey' afsloot. We besloten massaal voor de fish and chips te gaan. Een heerlijk bord met superverse vis stond even later voor onze neuzen.
Voordat we weer terug naar het veld gingen, moest er voor de pub een foto genomen worden en werd iedereen gedag gekust, waarbij iemand wel enig overredingskracht nodig had (iets met schapen!)
Weer op het veld aangekomen stapten we allen in. We waren overigens niet de enigen. Een flink rijtje kisten stond uiteindelijk achter elkaar te wachten om op te kunnen linen en in take-off te gaan. De wind was inmiddels wel weer wat aangewakkerd. Dit keer was ik de PIC en Marcel mijn 'Co'. Goed rekening houdende met de wind ging ik in take-off. Om zo'n eiland krijg je toch te maken met een heel andere windval. Bij ons in Nederland heb je geen verschil in hoogte tussen water en eiland, maar hier steken de eilanden er toch al vlug zo'n 300ft boven het water uit wat heel andere wervelingen veroorzaakt. Na takeoff kregen we van de controller een koers van 180 op waarbij ik werderom niet boven de 1000ft mocht komen.
In een rechte lijn vlogen we dit keer naar Jersey, onze eindbestemming voor deze dag. Op een bepaald moment zagen we rechtsvoor ons het eiland Guernsey weer liggen en tegelijkertijd voor ons Jersey. Prachtig!
De Controller zette ons over naar Jersey approach en via het reportingpoint NW (de noordwest punt van het eiland) kon ik zo direct Base van Runway 09 vliegen. Het perspectief op zo'n baan is toch echt heel anders dan in ons vlakke landje. Ook de baan ligt niet vlak maar soms juist 'golvend' bij. Best lastig om zo de juiste hoogte te bepalen. Continue rekenen dus. Leuk detail is echter dat de controller naar de QNH ook de QFE doorgeeft, zodat je de hoogtemeter ook op fieldelevation kan instellen. Zeg maar voor de 'luie' piloot die zo weinig mogelijk wenst te rekenen haha..
Via wederom een mooie final landde ik op Jersey. Via de highspeed exit de baan verlaten en parkeren ter hoogte van de lokale vliegclub, die tevens de afhandeling van de General Aviation voor zijn rekening nam (wellicht een mooie extra functie voor de onze vliegclub op Rotterdam?).
De vliegclub heeft het daar mooi voor elkaar. Goede faciliteiten en van alle gemakken voorzien, niet in de laatste plaats een bar. Nadat ieder de afhandeling had gedaan werd er dan ook gretig een welverdiend biertje aan de bar besteld. In de tussentijd werd door José een hotel geregeld.
Met de taxi werden we allen naar het hotel gebracht. Een alleraardigst country hotel in dito stijl.
De kamers werden verdeeld en van de gelegenheid werd gebruik gemaakt om je op te frissen. Daarna nog maar een consumptie aan de bar en weer met de taxi naar St Hellier om daar weer iets te eten te scoren. Zelf had ik St Hellier wat pitoresker verwacht. Het is een beetje en rommelig stadje met niet echt een duidelijke eigen stijl. Zeg maar gerust helemaal geen slijl. Na wat rond te hebben gedoold op zoek naar, besloten we uiteindelijk neer te vallen op het terras van een grieks restaurant.
Op de eilanden is het uiteraard een uur vroeger dan in Frankrijk. Hoewel het dan ook nog niet zo heel laat was, was de vermoeidheid van deze dag al weer goed voelbaar. We besloten dan ook direct na het eten weer terug te gaan naar het Hotel. In het Hotel werd nog door sommigen van ons een afzakkertje genomen en gingen degene die de nacht ervoor niet zo heel erg veel slaap hadden gehad ;) direct naar bed.
Weer een geweldige dag afgesloten...
Hier de gehele track en hier de foto's van deze dag...
In navolging van onze trip naar Denemarken van vorig jaar werd ook dit jaar weer het idee geboren voor een meerdaagse trip. Dit keer een driedaagse trip zodat er op de bestemming ook het nodige gevlogen en bekeken kon worden. De datum werd al maanden van te voren vastgesteld en de bestemming besproken. We zouden gaan kijken of we de Channel Islands konden gaan bereiken. Zoals jullie wel weten willen plannen nog wel eens anders uitpakken dan gepland binnen de G.A.. Het weer is dan ook vaak de grootste roetgooier in het eten en de Channel Islands hebben nu eenmaal niet de beste reputatie met betrekking tot de weersomstandigheden. We besloten dan ook als eindbestemmimng voor de eerste dag een veld te kiezen op het Franse vaste land. We konden dan altijd de tweede dag nog kijken hoe goedgezind het weer ons zou zijn.
Ik had met Marcel afgesproken om half negen op de club te zijn. De Cessna PH-VZV is deze trip onze kist en moest opgehaald worden op Foxtrot. Omdat de auto's bij de club werden geparkeerd zette ik Marcel af bij Foxtrot.
Toen de hele club compleet was werden de kisten volgeladen en getankt. Klaar voor de eerste leg. Marcel als PIC, ik als 'Co' en Oscar als pax achterin. Via de Hotel-departure verlieten wij de CTR. De SVT was reeds voor ons vertrokken en de SVY na ons. De route liep via Heemstede en Middelburg naar het COA-VOR. Het bekende Baken op de Belgische grens aan de kust. Ik meldde ons aan bij Oostende TMA waarbij wij toestemming kregen om in de richting van Brugge te vliegen, nadat de controller zijn tong had gebroken over ons callsign. Na Brugge verliep de leg naar het VFR-reportingpoint Torhout en vandaar rechtstreeks naar St. Omer. Brussels Info zette ons over naar Lille Info. Nu op zoek naar St. Omer. Nadat we dat veld hadden gevonden moesten wij onze komst in het frans aankondigen. Helaas geen engels sprekende controller, zeg maar gerust helemaal geen controller, dus over de frequentie van St. Omer Unicom in het frans aangeven waar je in het circuit zit met de toevoeging van St. Omer. Nu bestaan daar handige lijstjes voor, maar zodra een andere piloot over de radio in het frans begint te kwekken, dan is het toch verdomd lastig om een goed beeld te krijgen of en hoe het andere verkeer in het circuit zit. Goed uit de doppen kijken dus.
In eerste instantie overvloog Marcel het veld op zoek naar het seinenvierkant... Nope... Not in sight... Gelukkig zagen we de SVT voor ons landen zodat we wisten welke baan er in gebruik was. Uiteraard hadden we wel een idee in verband met de heersende wind, echter dit soort dingen zie je dan toch graag bevestigd. Marcel vloog het downwind op, en via base naar final. Aangezien ik de radio deed vermeldde ik dus in mijn beste frans onze positie. Nu is mijn beste frans denk beter dan het beste Nederlands van mening franse controller, dus met behulp van mijn lijstje kwamen we er wel uit.
Na de landing parkeerden we de kist naast de twee anderen voor de hangaar. We werden welkom geheten door de plaatselijke beheerder die ons gretig rond liet kijken in de hangar, waar allerlei alleraardigste kistjes stonden. Menig welliswaar niet luchtwaardig, maar toch heel erg leuk om te zien. Oscar informeerde naar de landingsgelden. Enigzins verbaast keek de beheerder ons aan en al vlug was het ons duidelijk dat we geen landingsgeld verschuldigd waren, Viva la France!!! (Voor wat dit betreft dan)... Ook informeerden we nog even waar het seinenvierkant lag. Nog veel meer verbaasder reageerde deze man met 'pourquoi?'. Tuurlijk, waarom zou je zo'n ding neerleggen??? :)
Op het veld was een heerlijk restaurantje aanwezig, en omdat sommigen van ons honger hadden, althans één iemand in het bijzonder waarvan we discreet de naam niet noemen omdat het Manuel was, schoven we met de gehele groep aan tafel. Een alleraardigste lunch in de vorm van een diner werd voorgeschoteld. Lekker en zeker ook stevig...
Na dit diner, ehhh lunch, was het weer tijd voor de volgende leg. Dit keer was ik de Pilot in Command. Voor de take-off moesten we eerst back-tracken wat we dan ook maar gezamelijk deden zodat we vrij snel achter elkaar weg konden. Het baantje van St. Omer is niet echt een lang baantje dus besloot ik met een short-field take-off te vertrekken. Na take off meldden we ons weer aan bij Lille Info, waar een alleraardigse dame verwoedse pogingen deed om contact te krijgen met de VSY. Uiteindelijk lukte dit dan ook. Ik had mijn koers gezet naar Cayeux sur Mer om daar de kustlijn op te pikken en zo deze kustlijn een stuk te volgen. De VSY vloog dicht bij ons in de buurt. De kust ter plaatse is werkelijk geweldig mooi.
Schitterende krijtrotsen sieren deze kust. Aanvankelijk vloog ik op 2500 ft maar we besloten om op 500 ft langs deze mooie rotsen te gaan vliegen. Dit konden we alleen niet al te lang volhouden daar er verderop een kerncentrale staat. Dit is een Prohibited Area dus mag je daar niet doorheen vliegen. Netjes er omheen dus...
Na het passeren van de kerncentrale draaide ik de neus weer landinwaards. De eindbestemming voor deze leg was Deauville.
De gekozen aanvliegroute voor dit veld voerde ons over twee mooie hoge bruggen alvorens downwind op te vliegen. Oscar was op deze leg mijn 'Co' en kletste ons bij de controller naar binnen. Even later zette ik de wieltjes op het franse asfalt. We moesten parkeren op het grasveldje. In de verte kwamen een aantal Dames en Heren aanlopen die in de richting van de SVT liepen. De boys van de SVT kregen een controle. Op het High Visability jasje van deze dames en heren stond dat ze van de customs waren. Achteraf bleek dat dit trainees waren en de SVT als slachtoffer hadden uitgekozen. De heren werden gevraagd of er eventueel drugs aan boord was en of ze meer dan 10.000 euro bij zich hadden... Hallo, wij vliegen voor ons plezier, dan hou je geen 10.000 euro meer over om me te nemen hoor :) Collegeaal als wij waren lieten wij de heren van de SVT maar even alleen met de dames en heren van de douane. Laten we ze nu vooral niet storen... Wij liepen dan ook rustig, maar toch gehaast naar het terminal gebouw. Niet dat wij wel drugs of geld bij ons hadden, maar wachten en vragen om een controle is niet echt onze hobby vandaag :)
Op het vliegveld van Deauville was niet veel te beleven. De terminalhal was leeg en het restaurant gesloten. We hoeven hier dus niet lang te blijven. Wel moesten we nog even tanken. De tankwagen met Jet-a1, jawel onze Cessna lust Jet-A1, werd besteld en de VZV op het betonnen platform getaxied. Dankzij de 'oplettende' brandstofboer kreeg de VZV een wasbeurt van Jet-A1. De nodige liters werden ook over de vleugel gespoten waarbij er ook in de cabine fuel terecht kwam. Lekker, worden we zonder drugs toch nog high!!!
Voor de derde leg is Oscar de Pilot In Command en Marcel de 'Co'. In nam achterin plaats. Mijn beurt om foto's te schieten en lekker de omgeving in mij op te nemen. Het eerste gedeelte van deze leg vlogen we langs de stranden van Normandie, de bekende stranden van D-Day. Voor de kust liggen nog steeds de caissons die daar zijn afgezonken. Ook vliegen we langs de grote begraafplaats 'Normandy American Cemetery'. We verlieten de kust en Oscar stuurde landinwaards in de richting van onze eindbestmming voor deze dag: Dinard Pleurtuit. In de verte zagen we al de bestemming van de volgende dag liggen: Jersey!
Marcel nam contact op met de controller van Dinard. De kust is hier echt geweldig mooi. Erg rostachtig met vele baaitjes en haventjes afgeladen met zeil- en motorboten. Een geweldig gezicht zo in het late middag zonlicht. Even later zette Oscar de VZV neer op baan 17. De SVY was er al en Oscar parkeerde de VZV ernaast. Vlak achter ons kwam ook de SVT binnen. De kisten werden uitgepakt en voor de zekerheid ook maar vastgebonden.
Voor de terminal werd een taxi gebeld en met twee taxies werden we naar het hotel gebracht. De spullen werden op de kamer gelegd en met de gehele groep bestelden we in de bar een heerlijk biertje. Met de taxi reden we naar St. Malo om daar te gaan eten. St. Malo is een gezellig vestingstadje met leuke terrasjes. We besloten neer te vallen op het terras van een Italiaans restaurant. We hadden als lunch al een stevig diner op, dus alleen een pizzaatje zou er dan wel inschuiven. Na het eten nog een rondje gemaakt door het stadje en daarna terug naar het Hotel. Morgen weer mooie vluchten voor de boeg...
Hier de gehele track en hier de foto's van deze dag...
Om kwart voor zeven maakte Oscar mij wakker, nadat ik hem vannacht (onbedoeld) had wakker gemaakt ;) Hij had natuurlijk zijn ANR-headset op kunnen zetten hahaha. We hadden afgesproken dat ze met z'n allen om half acht aan het ontbijt zouden verschijnen, dus ff douchen en aankleden. Nog even de wind (laten) berekenen door voor de leg van vandaag en op naar de ontbijtzaal.
Daar aangekomen was Paul inmiddels aan tafel aangeschoven. De onbijtdish zag er prima verzorgd uit. Lekkere broodjes, allerlei beleg... Noem maar op, het lag er. Oscar voeldezich echter niet helemaal jofel worden. Hij excuseerde zich en trok zich terug voor nog even een meningsverschil met het Koningsmaal van de vorige avond...
Na het ontbijt werden de spullen weer verzameld en de kamers afgerekend aan de receptie. Het project Taxi werd weer opgestart en dit maal kregen we het voor elkaar om een taxibusje te regelen zodat we met z'n allen in één keer naar het veld konden gaan. Nu zagen we ook wat van Denemarken bij daglicht. Op de luchthaven aangekomen anticipeerde Wieke op het werktempo van de chauffeur en dook zelf achterin om alle bagage uit de taxi aan te geven. Op zoek naar de havenmeester. Er moest immers nog een stukje administratie afgewikkeld worden. Nadat deze getraceerd was, en dat duurde ook even, mochten we eerst gaan tanken mat de kisten. Enigzins één voor één liepen we over het platform naar het veld waar onze dames op ons stonden te wachten. Wat was dat geweldig... Op zo'n vreemd veld, over het platform heen lopen naar 'jou kist...
Zoiets hahaha...
Aangezien Wieke de eerste leg weer zou vliegen starte hij de SVQ op. Eén voor één reden we naar de pomp om daar gedrieën te tanken.
In totaal vulden we de kisten voor zo'n 330 liter. In eerste instantie dachten we dat de literprijs 8 DKR was. Het bleek echter dat we ons een beetje rijk gerekend hadden. Achteraf bleek er nog een stukje belasting bij te komen, helaas... Maar nog altijd iets goedkoper dan in Nederland. (Tja dat is het eigenlijk al vlug)... Oscar rekende het geheel af bij de Havenmeester.
Na nog een groepsfoto, gemaakt door dezelfde Havenmeester, was het tijd om echt te gaan vetrekken. Als eerste taxiede Paul de SVH naar het begin van de baan, gevolgd door Oscar in de ANH. Aangezien er nogal wat vogels op de baan zaten, moesten deze eerst verjaagd worden, dus scheurde de havendienst met een busje de baan over. Oscar besloot niet de gehele baan te gebuiken en besloot te vertrekken van intersectie Bravo. Op deze manier piepte hij voor Paul langs en vertrok dus als eerste. Even later ging ook Paul in take-off op het moment dat wij ook bij intersectie Bravo aankwamen. Ook Wieke besloot vanaf Bravo te vertrekken. De baan was immers lang genoeg. De Toren wenste ons een prettige vlucht en we namen afscheid van Sondeborg. Na reportingpoint Broager konden we direct overschakelen naar Bremen Info. Het aanmelden lukte weer niet echt maar nadat Wieke naar een hoogte van zo'n 2500 voet was geklommen was ook dat probleem de wereld uit en was de verbinding gelegd.
Helaas was er weer een inversielaag wat het zicht naar de grond enigzins beperkte maar boven deze laag vliegende leverde een mooi plaatje op. Op ening moment merkte in rechts van ons een andere kist op. Min of meer op dezelfde hoogte als ons. De Pcas gaf in eerste instantie 5 Nm op maar langzaam kwam deze dichterbij. Bremen Info melde ons de aanwezigheid van deze kist. Wij hadden het al gezien en bevestigde Bremen Info. Even later melde Bremein Info de andere kist onze aanwezigheid. Het bleek dus Paul en Mark te zijn in de SVH. Ook zij hadden ons gezien en kropen langzaam dichterbij voor een mid-air encounter. Erg gaaf om te zien. Langzaam schoof de SVH achter ons langs. Erg cool!!!
Bij het naderen van de Duitse Bocht merkten we een groot boorplatform op en besloot Wieke er een rondje overheen te maken om deze beter te bekijken. Het was inderdaad een flinke jongen...
Via Cuxhaven vlogen we de CTR van Nordholz binnen. Dit is een militair gebied en aangezien het zaterdag was, was deze niet actief en konden we direct doorschakelen naar Spieka Radio. Het leuke van dez CTR is dat er een militaire asfalt baan ligt die uiteraard duidelijk zichtbaar is. Deze baan moet je echter niet hebben. Zo'n 50 meter naast deze baan ligt een grasbaan. Daarnaast weer de toren en wat Hangars, en daarnaast weer een baan voor de zwevers. Wieke stuurde netjes het cicuit in en vlak achter ons ook de SVH en de ANH. Leuk was dat we met z'n drieen tegelijk dus daar aankwamen. Wieke zette de SVQ netjes op het gras neer, waarna wij nog even naar de pomp reden om zeker voldoende brandstof bij ons te hebben voor de laatste twee legs...
Hier het filmpje:
De havenmeester vertelde ons dat er op loopafstand een mooi luchtvaartmuseum was, wat zeker het bezoeken waard was. Dit museum betreft het Aeronauticum. Helaas hadden we geen tijd voldoende om het museum te bezoeken. Maar mochten we ooit nog eens een keer in die buurt komen dan is het zeker een bezoek waard. We verzamelden in het lokale clubhuis voor een kop koffie, of beter een mokkoffie. Sommige van ons legden de laatste hand aan de volgende leg. Echt haast om te vertrekken hadden we niet, daar het in Groningen en Friesland nog flink nevelig was met overcast bewolking op 500 voet. Het trok wel weg, maar dat kon nog wel eventjes duren.
Oscar wilde de koffie gaan afrekenen en vroeg aan de koffiedame wat de schade was. Op het antwoord van deze dame van € 2,40 reageerde Oscar dat hij voor de gehele groep wilde afrekenen. Dat had de dame begrepen... € 2.40 bitte... De mok koffie kostte slechts € 0,30... Nou doe ons dan nog maar een bakkie, hahaha... Dus werd er een tweede rondje besteld.
Uiteindelijk was het dan toch tijd geworden voor de tweede leg. Manuel zou deze vliegen dus nam hij plaats op de left seat. Ik speelde deze vlucht voor de 'Co'. Dit keer vertrokken wij wederom weer als derde. Dit keer Ameland als volgende stop. Manuel had een leuke route uitgezet over zo'n alle waddeneilanden van Wangerooge tot Ameland.
Voor wat betreft het navigeren stelde deze leg niet veel voor. Gewoon de eilanden volgen en tellen. Wel was deze leg een hele mooie route. Erg leuk om op deze manier langs de eilanden te vliegen. Op één na hebben de duitse eilanden een vliegveld, aangezien het mooi weer was en weekend, was er volop bedrijvigheid op deze velden. We vlogen op zo'n 2000 voet over deze eilanden, dus hadden we geen last van het verkeer van en naar deze elanden. Het eiland Baltrum heeft hierbij de kortste baan van 360 meter (!). Na Borkum namen we afscheid van Bremen Info en vlogen we het Nederlandse Luchtruim binnen. We melden ons aan bij Dutchmil die ons hartelijk begroette...
Via Schiermonnikoog kwamen wij uiteindelijk mij Ameland aan. Wel melden ons bij Ameland Radio. Op het veld was ook kleiduif schietwedstrijd. Paul meldde over de radio voor de zekerheid dat wij drieen echter niet verwisseld wilde worden met deze kleiduiven. "We are not pigeons, I repeat, we are not pigeons..."
Via een direct downwind vlogen we het circuit binnen voor een landing op baan 09 wat netjes lukte. We parkeerden de kisten naast elkaar en Oscar beklom de toren om de landingen af te gaan rekenen.
We besloten om met z'n allen Ballum in te lopen en daar een restaurant op te zoeken voor een lekkere lunch. En dat is gelukt...
Na de lunch liepen we terug naar het veld. Lopen we ineens Marco en Michel tegen het lijf. Zij waren met de SVR ook naar Ameland gevlogen en gingen ook een hapje eten.
Terug op het veld werden de flightplans weer ingediend en maakten we ons klaar voor de laatste leg terug naar Rotterdam. Deze derde leg kwam voor mijn rekening. Aangezien we nog lekker ruim in tijd zaten maakten we er zeker geen haastklus van. De ANH en de SVH vertrokken voor ons. Voor mij was het de eerst keer op Ameland. Leuk veld trouwens. Wel een grasveld, dus lekker hobbelen naar het begin van de baan. Baan 09 was in gebruik.
Na take-off maakte ik een linker klimmende bocht om zo uiteindelijk om het eiland heen uit te klimmen naar en hoogte van 2500 ft en zo de verplichte corridor in te vliegen naar Harlingen. We hadden nu tegenlicht wat het zicht enigzins beperkte maar nog steeds een schitteren gezich was. Via Harlingen vloog ik in de richting van Stavoren om vandaar het IJsselmeer over te steken in de richting van Enkhuizen. Wel onderweg natuurlijk zakken naar een hoogte van 1500 ft omdat je hier onder de Schiphol TMA komt. Halverwege het IJsselmeer was het och wel heel erg rustig geworden achtrin. Alle avonturen waren Manuel kennelijk even te veel geworden. Meneer was in slaap gevallen :) (Er is een foto van!!). Via Volendam vlogen we inbound het VOR-baken PAM. Vanaf PAM min of meer rechtstreeks naar Mike, het entrypoint van Rotterdam. Wel uitkijken natuurlijkdat we niet in de Schiphol CTR terecht kwamen. Bij Woerden dus nog even onder de 1200 voet zakken.
Vanaf Mike was het weer het standaard vliegwerk naar het veld toe. Op het moment dat we overhead het veld waren was Oscar net met de landing bezig in de ANH. Aangezien hij niet mooi uitkwam ging hij voor de Go-around. Jaja, hij wilde natuurlijk gewoon niet dat er een einde kwam aan deze heerlijke en fantastische vlucht. Ik zette de SVQ netjes op tijd op de baan zodat we er via V3 vanaf konden taxiën. Back to the club. Om het helemaal netjes af te maken zette we de SVQ weer op stal. Alle spullen eruit en naar binnen voor de administratie en natuurlijk gezamelijk nog even nakletsen onder het genot van een biertje, voor de meeste van ons dan...
Helaas was deze vlucht nu echt voorbij, maar wat een geweldige vlucht was dit. Van een nevelige start, tot een zonnig einde en alles wat er tussen zat... Mag er voor 2011 ook maar zo'n mooie vlucht komen, enne... misschien dan drie dagen?? Zodat we ook wat tijd hebben om lokaal op de bestemming wat rond te kunnen kijken en wellicht nog lokaal wat kleine vluchtjes te maken... Ik stem voor!!!
Mannen allemaal bedankt voor de gezelligheid en het lachen, het was top!!!
Twee weken geleden werd de vlucht afgeblazen als gevolg van het slechte weer. Deze week zagen de voorspellingen er beter uit. De afspraak was dat we rond half negen op de club zouden zijn voor de laatste voorbereidingen en dan rond tien uur in take-off.
De club2009 bestaat vandaag uit Oscar (ANH), Jacco (ANH), Paul(SRP), Wouter (SRP), Mark (SRP), Wieke (SVQ), Manuel (SVQ)en ikke (SVQ). Coen moest helaas op het laatste moment afvallen. De gereserveerde kisten: Robin PH-SVQ, Cessna PH-ANH en Piper PH-SRP. Bestemmingen: Nordhorn, Wangerooge en eindbestemming Sonderborg in Denemarken.
Van het groepje was ik als eerste op de club. Ik had de door mij te vliegen legs reeds in PocketFMS uitewerkt deze week. Ik moest alleen nog de wind er in verwerken. Appeltje/eitje voor dit programma. De SVQ stond nog op stal zodat ik haar netjes op het platform plaatste. Er zat nog voldoende brandstof in voor de eerste leg. Tanken op Rotterdam hoefde dus niet.
Een voor een kwamen de overigen op de club aan. De laatste hand werd aan de voorbereiding verricht. En gezamelijk werden de Tafs en Metars besproken. En nog eens besproken en nog eenst besproken... Het weer was duidelijk niet zoals in eerste instantie door de weermannen en -vrouwen werd aangegeven. Vooral boven duitsland hing er dikke nevel en bewolking op 500 voet. Hmm, dat schiet niet op. Dan nog maar een bakkie doen en over een half uurtje nog maar eens kijken... En nog maar eens een half uurtje, en nog maar een half uurtje... Volgens de Tafs zou het wel beter gaan worden. En dat werd het ook wel, zij het een beetje te langzaam naar ons zin.
Uiteindelijk besloten we rond half twaalf de knoop door te hakken en te gaan. Het zich was niet optimaal maar binnen de normen. Nordhorn was langzaam aan het verbeteren, dus het kon alleen nog maar beter worden. We stapten allen in onze kist. Wieke zou de eerste leg vliegen en ik zou hierbij 'Co' spelen. Ik melde ons aan bij Delivery voor de startup. Daar kregen we te horen dat er net twee andere kisten op de mike-departure terug waren gekomen als gevolg van het zicht. Sowieso was het special-vfr. We besloten dus nog maar een half uurtje te wachten.
De crew van de SRP had een probleem. Tijdens de walkaround bleek dat het strobelight niet werkte. De AMR werd er bijgehaald om het probleem op te lossen. Alleen ging hier kostbare tijd mee verloren, zou het op tijd opgelost kunnen worden?? De SVQ en ANH waren inmiddels geheel klaar voor vertrek en besloten voor een Top-Gear oplossing: Als iemand van de groep een probleem heeft... dan gaat de rest gewoon verder alsof er niets aan de hand is :)
Gekkigheid natuurlijk! In onderling overleg ging de SVQ en ANH alvast onderweg. De SRP zou dan zo snel mogelijk volgen... Ik, Wieke en Manuel met de SVQ voorop, en Oscar met Jacco met de ANH volgend. Via special VFR vlogen we de Mike-departure naar Gouda. Het zich liet inderdaad te wensen over, af en toe werd het wat lichter, en soms ook weer wat donkerder... Op 1000/1100 voet vlogen we zo rechtstreeks naar Scherpenzeel. Als gevolg van een oefening van de luchtmacht was het redelijk druk op de radio. Aangezien het zich niet toppie was besloten we ons ook aan te melden bij DutchMil. Dan weten ze dat we 'online' zijn... Onderweg waren we 'on numbers' met Oscar en Jacco en hielden we elkaar op de hoogte van de zichwaarden. Na Scherpenzeel was de Vaassen aan de beurt om zo ten noorden van Teuge langs te vliegen. Op de radio hoorden we dat een navy helicopter een low pass over Teuge maakte.
Tijd om ons af te melden bij DutchMil en aan te melden bij Bremen Info, om eigenlijk direct daarna over te schakelen naar Nordhorn Radio. Van de Toren kregen we een direct rwy 06. Aangezien het zich nog steeds niet optimaal was kwam de baan pas laat in zicht. Wieke zette de SVQ desondanks netjes op de baan en taxieden we naar de pomp. Hier zouden we de kist volgooien voor de twee volgende legs.
Even later meldde Oscar en Jacco zich op de radio en aangezien zij vanuit het zuiden de baan aanvlogen, vlogen zij het standaard circuit zodat ze zich even later naast ons op de parkeerplaats nestlden. Op het veld stond ook nog twee Antonov's. Een van de twee was een experimental die op bio-brandstof vloog. Deze kist had zojuist een vlucht vanuit Los Angeles achter de rug. Voor meer info zie www.ctdc.nl.
Nadat we een korte tour in deze Antonov hadden gehad en Oscar de fuel en landingsgelden op de toren had afgerekend, besloten we in het restaurant wat te drinken en te eten. Inmiddels had Oscar contact gehad met Wouter (SRP). Zij stonden nog steeds op Rotterdam. De reparatie van de SRP liep helaas niet zo snel als verwacht. Wel hadden ze inmiddels de SRP verwisseld voor de SVH. Alleen konden ze pas om half drie weg. Er werd afgesproken dat zij vanaf Rotterdam direct naar Wangerooge zouden vliegen. We zouden elkaar daar dan treffen.
Na de tostie, en na de piloot van de Antonov gedag te hebben gezegd (met de toezegging dat hij ook een keer naar Rotterdam zou komen) stapten we weer in de kisten. Dit keer vloog Manuel en was Wieke de 'Co'. Ik kon lekker achterin plaats nemen. Oscar en Jacco vlogen dit keer voorop. Het zicht was er nog niet beter op geworden. Veel hoger dan 1100/1200 voet kwamen we niet. Onderweg probeerden we beiden tevergeefs om contact op te nemen met Bremen info. Kennelijk kwamen onze oproepen maar een enkele keer door. Waarschijnlijk als gevolg van de 'geringe' hoogte en de nevelige condities. Volledig IFR (I Follow Roads/Rivers) stuurde Manuel ons in noordelijke richting. Via de ANH vernamen wij dat de CTR Wittmundhafen niet actief was. We hebben onze crossing wel gemeld over de radio, alleen nimmer een reactie gekregen van Bremen Info.
Via 'numbers' meldde Jacco dat het weer begon op te knappen. Hij zag zowaar de zon. Goede berichten dus. Bij het naderen van de kust meldde Wieke ons af bij Bremen info en aan bij Wangerooge Radio. Runway 10 was in gebruik. Manuel maakte zich op voor de landing. Het weer was inderdaad opgeknapt en hoewel nog niet ideaal het zicht dus ook. De landingsbaan van Wangerooge ligt vlak achter een dijk. Met nog een paar meter te gaan gooide deze dijk roet in het eten met de wind om Manuel een perfecte landing te laten maken. Duidelijk iets om een volgende keer rekening mee te houden en wellicht een iets hogere snelheid aan te houden Na de kisten te hebben geparkeerd, rekende Oscar de landingen weer af en namen we plaats op het terras voor een drankje. Nu was het wachten op de SVH. Ik had mijn scanner meegenomen zodat we hen konden horen aankomen.
Ter plaatse was het een gaan en komen van kisten van Luftverkehr Friesland-Harle. Zeg maar een taxibedrijf in de lucht. Als een soort Cowboys werden kistladingen passagiers uitgespuugd en snel weer vertrokken om een nieuwe lading te halen. Ze vertrokken zelfs in formatie in take-off. Heel gaaf om te zien. Zelfs werden er landingen uitgevoerd indien de voorgaande kist de runway nog niet eens had verlaten, zo ondervond ook de SVH die ongeveer na een half uurtje ook aan kwam. Van een radio hadden deze jongens kennelijk niet veel. Deze werd niet gebruikt...
End of Daylight is in Denemarken iets eeder dan bij ons in Rotterdam. Dat scheelt al vlug zo'n kleine drie kwartier. Veel tijd hadden Wouter, Paul en Mark dus niet om te kunnen genieten van een drankje. Snel weer instappen voor het laatste leg. Dit keer was ik de PIC op de SVQ. Na take-off kon ik gemakkelijk doorklimmen naar 3500 voet. Even later zagen we de SVH onder ons door vliegen. Boven de inversielaag was het uitzicht verschrikkelijk mooi. Bremen Info was dit keer geen probleem. En omdat de conroller door had dat wij met z'n drieen bij elkaar hoorden kregen wij in één call te horen dat een restricted gebied niet actief was zodat we dezedus konden crossen. Erg leuk om dit zo te horen, Om wat tijd uit te sparen korte ik mijn leg iets in door twee keer een waypoint over te slaan en direct te gaan. Erg goed te doen met PocketFMS. De route liep dan ook via Cuxhaven naar Heide, en vandaar rechtstreeks naar Broager, het entrypoint voor Sonderborg.
Hoewel we als tweede van Wangerooge vetrokken, arriveerden wij met de SVQ als eerste bij Broager. Manuel, mijn 'Co' meldde ons aan bij Sonderborg. Na Broager konden we een direct base 14. De approach naar de baan ligt heel mooi. Final ligt boven het water zodat je steeds verder naar het water zakt. De baanverlichting, deels in het water stond aan. Een erg gaaf gezicht. Ondanks een aardige crosswind zette ik de SVQ netjes neer. De man op de toren dirigeerde ons naar het grasveld waar we de kisten mochten parkeren voor de nacht. Gezusterlijk stonden de kisten naast elkaar.
Binnen in het airport gebouw kregen we te horen dat we administratieve afhandeling de volgende dag mochten doen. Taxi bellen dus en naar het hotel. De taxi was helaas niet zo snel als we wilden, maar uiteindelijk kwamen wij dan toch in het Hotel Scandic Sonderborg aan. Zag er allemaal netjes uit... Vlug de spullen op de kamer gezet en weer een taxi besteld om Sonderborg in te gaan voor een restaurant.
Even later, met een ruim begrip voor even, kwamen uiteindelijk de taxi's. Deze brachten ons naar de haven van Sonderborg. De keuze van het restaurant viel op 'Colloseum'. Tijdens een heerlijk biertje, voor de meeste van ons dan, werd een keuze gemaakt uit het menu. We zouden in ieder geval voor een voor- en hoofdmenu gaan. Mocht er nog ruimte over zijn dan nog een nagerecht. Als hoofdgerecht kozen enkele van ons de specialiteit van het huis, Favourite dish of king Frederik. Aan de naam van het gerecht te zien een koningsmaal, dus wellicht goed genoeg voor club2009 ;)
Aan de muren van het restaurant hingen allerlei attributen. Naar het zich liet aanzien attributen voor de visserij. Echter na twee biertjes veranderden deze attributen in een soort van zweepje. Dit in combinatie met 'onze' twee blonde serveersters, waarvan één met een leren broek onder haar schort deed onze fantasie duidelijk goed (of mag ik hier alleen voor mezelf spreken haha).
De verwachtingen van het diner waren duidelijk hoger dan de realiteit. Jammer, maar het maakte het er in ieder geval niet minder gezellig om. Eén van de serveersters zou voor ons de taxi's regelen. Onze ervaring van de lokale taxi's leerde ons dat het nog wel even kon duren. En dat deed het ook...
Rond half twaalf waren we uiteindelijk weer terug in het hotel. Tijd om bed in te duiken. Eerst nog even een heerlijke douche. Op de kamer met Oscar nog even de weersverwachtingen voor de volgende dag dorgenomen op het, overigens gratis, internet. Dat zag er een stuk beter uit dan wat we vandaag hadden gehad. Het beloofde een mooie dag te gaan worden...
Binnen de Vliegclub Rotterdam hebben we een jaarclubje opgericht. Een clubje van piloten die allemaal in 2009 hun brevet hebben gehaald. Een enkele van ons heeft zijn brevet voor en na 2009 gehaald, maar die zijn op hun gezelligheid binnen de club gehaald ;) Gezelligheid, daar gaat het immers om. En dan met een gezellig groepje samen op pad te gaan.
Eerder was er reeds een vlucht naar Engeland georganiseerd, waarvan hier een verslag. Vandaag stond er een vlucht naar Duitsland op de planning. Om precies te zijn Koblenz en Damme. Twee weken geleden ging deze vlucht niet door in verband met de weersomstandigheden. Vandaag was het werkelijk fantastisch weer. Thunderbirds ehh Club2009 are go!!!
Vandaag zouden we 9 vliegers hebben en zelf heb ik Calvin ingehuurd als Steward voor de inflight service. Een rol die hij maar al te graag aanpakte. Helaas moest Eelco zich afmelden in verband met ziekte. Eelco zou samen met mij en Jacco de Cessna 172 PH-ANH vliegen. Daar er nu één leg 'onbemand' was, besloten Jacco en ik om één leg te delen als PIC. De leg van Koblenz naar Damme werd in tweeen gesplitst door een extra landing op Arnsberg. Daar zouden we dan alleen een politchange doen en direct weer door gaan.
Wieke, Amit en Manuel vlogen de Robin SVU en Oscar, Max en Coen met de Piper SVP. Na de laatste voorbereiding op de club was het dus tijd geworden voor de eerste leg. Jacco belde het flightplan van Rotterdam naar Koblenz door naar de Flight Information Office. Hier kom ik later nog even op terug. Deze eerste leg van Rotterdam naar Koblenz werd door mij gevlogen. Jacco was mijn 'Co' en zou de radio en de navigatie voor zijn rekening nemen.
Als laatste taxieden wij bij de club weg naar de baan. Koblenz here we come. Na de runup kregen wij de takeoff-clearance. Een Transavia op long final zat kennelijk nog ver genoeg. Even later kwamen de wieltjes los en vlogen we de Romeo-departure. Na Oscar zag Calvin de Transavia op short Final. Inderdaad, ruimte zat dus. Jacco meldde ons af bij Romeo en zette in de neus in de richting van Koblenz. Het was echt schitterend weer met geen wolkje aan de hemel. Na de Biesbosch klom ik uit naar 3500 ft. We vlogen immers in oostelijke richting, en op deze hoogte zouden we mooi over de CTR van Eindhoven heen gaan. Jacco sleutelde Dutchmil in op de radio om deze uit te luisteren. Aanmelden deden we niet, dat was ons immers gemeld tijdens een voorlichting van Dutchmil. Zo luisterende op de frequentie dachten daar een hoop andere VFR-vliegers anders over... Even later vlogen we over de Efteling heen en kwam vlug daarna EHEH in beeld. Mooi om vanaf deze hoogte het veld zo duidelijk te zien liggen.
Om de TMA van Beek niet te crossen vlogen we ten noorden van deze TMA voorbij. Na het passeren van de Maas vlogen we Duitsland binnen. Voor mij de eerste keer dat ik nu in Duitsland vloog. Jacco meldde ons aan bij Lange Info en met enig 'alo-alo' effect heette de duitse controller ons hartelijk welkom. We meldde dat we naar Koblenz vlogen op een hoogte van 3500 ft waarna de controller osn verzocht de transpondercode aan te passen. In de verte kwamen de heuvels al in zicht.
Even later vlogen we inderdaadboven de heuvels. Hoewel we nog steeds op 3500 ft vlogen was de grond toch een stuk dichterbij gekomen. Opvallend dat dat zo ongemerkt gebeurd. Allerlei dorpjes, kronkelende weggetjes, riviertjes en zelfs een kasteel(tje) schoven onder ons door. Heel mooi om dat zo te zien. Overigens is het navigeren op de kaart een stuk lastiger in een heuvelachtig gebied. Diezelfde dorpjes, riviertjes en weggetjes 'verschuilen' zich makkelijk achter deze heuvels en vaak pas op het laatste moment zichtbaar. De pocketFMS was hierbij een handige extra hulp. Dit systeem geeft toch een hoop extra informatie tijdens de vlucht.
Koblenz kwam al aardig in de buurt, zodat ik de hoogte van 3500 ft verliet om langzaam de circuithoogte te gaan bereiken. Jacco meldde ons af bij Langen-Info en aan bij Koblenz. Baan 06 was in gebruik. Even ten noordwesten van Koblenz ligt een verkeersplein vanwaar je het circuit kan aanvliegen. Na een Cessna op downwind draaide ook in in op downwind. Ik nam iets meer afstand van de Cessna om zo afstand te winnen tot deze kist. Na en iets langere downwind was deze afstand voldoende.
Na de hoge verkeersbrug draaiden we base. Wat een schitterend gezicht is dat. Het veld ligt echt op een schitterende locatie. Daarna draaide ik naar final. Door het hevelachtige karakter leek het alsof ik veel te laag zat, echter voor de baan ligt nog een flinke 'kuil' zodat dit later wel weer goed komt. Ogen maar strak op de baan houden om zo mijn referentie te houden. Met een iets hardere landing dan gewild zette ik de ANH op duitse bodem. Nu nog een mooie parkeerplek vinden. Even later stonden we naast de SVP en SVU in het zonnige gras. Op naar de havenmeester voor de landing af te rekenen. Landingsgeld € 12,50... Niet verkeerd toch? De havenmeester vroeg mij of ik duits sprak. Na mijn antwoord van 'a little bit...' (het enige juiste antwoord toch?) verzocht hij mij om even naar de toren te gaan. Ehh, oh jee... Wat heb ik niet goed gedaan??? Achteraf bleek dat Koblenz niet op de hoogte was van onze komst??? Ze hadden geen flightplan ontvangen, en het veld wat wel een flightplan had ontvangen, had ons niet mogen ontvangen. Kennelijk was er een fout in het flightplan geslopen. Het vreemde is dat zowel Rotterdam als Langen-info hier ons niet over hebben aangesproken, terwijl wij wel onze intenties hadden kenbaar gemaakt. Maar goed, de controller wuifde het direct van tafel. 'Es war nicht schlimm...'
De hele club zat al op het terras van het (griekse) restaurant op ons te wachten, hoewel de bestellingen al waren gedaan :) Lekker een happie eten. Aangezien ik op dit tijdstip van de dag nog geen trek had in een griekse schotel bestelde ik samen met calvin een lekker omelet. Die was aardig te doen...
Na de lunch nam ik met Jacco nog even de volgende leg door. Deze zou ons naar Arnsberg EDLA brengen. Qua navigatie niet echt een uitdaging omdat we gebruik zouden maken van een VOR-baken. Desondanks had ik de route via mijn laptop in PocketFMS gezet.
De ANH had brandstof nodig dus stuurde Jacco alvast naar de pomp. Calvin en ik pakte onze spullen en liepen naar de pomp om aldaar in te stappen. Terwijl Jacco het vocht in de tanks pompte maakte ik mij gereed voor het vetrek als 'Co' dit keer. Het opstarten van PocketFMS op mijn Navigon verliep echter niet soepel. De ene foutmelding na de andere foutmelding verschen op het scherm. Eigenlijk alleen op het moment dat ik het nav-plan wilde inlezen. Kennelijk was er met het uploaden naar de geheugenkaart iets mis gegaan. Jacco was nog niet terug van de financiele afwikkeling dus probeerde ik met behulp van mijn laptop de geheugenkaart opnieuw te uploaden. Helaas lukte dat niet door mijn gehaastheid hierin. Ik besloot dan ook voor dit leg het nav-plan niet via PocketFMS te gebruiken. Gelukkig hadden we alles al op papier staan. Het programma zelf werkte gelukkig wel zodat we in ieder geval gebruik konden maken van de info die PocketFMS ons gaf tijdens de vlucht.
Bij de holding van 06 moesten we wachten totdat de gele knipperlichtjes voor de gliders uit waren. Daarna nog even controleren of er iets op final hangt en dan uplinen. Jacco trok in een mooie strakke beweging de ANH weer in de lucht. Wat een enorm schitterende omgeving daar bij Koblenz. Als referentiepunt voor het begin van onze navigatie hadden we een verkeersplein noordoostelijk van het veld gekozen. Vanaf daar volgden we de radiaal naar het VOR-baken 'Col'. Onderweg was het wel goed uitkijken naar de nodige gliders en ook vliegtuigen zonder transponder. Er waren er genoeg die duidelijk dichtbij zaten maar waar de Pcas geen krimp gaf. Vanaf 'Col' werd koers gezet naar het VOR-baken 'GMH'. Onderweg passeerden we de schitterende meren Wiehlthalsperre en Biggesee. Er werd druk gezeild op beide meren. Werkelijk ook weer een schitterend gezicht. Onderweg schakelden we nog naar een andere frequentie voor Langen FIR waarbij de controller onz verzocht om een 'squack ident' waarna hij ons op zijn radarscherm zag oplichten. Na 'GMH' selecteerden wij een 'from' radiaal rechtstreeks naar EDLA. Omdat we nu toch wel in de buurt van het volgende veld kwamen besloten we alvast wat lager te gaan vliegen. Nu het veld nog vinden... Ook hier bleek PocketFMS weer uitkomst te bieden. Met behulp van het schermpje stuurden we in de richting van het veld. Bij het aanvallen van downwind zaten we netjes op circuithoogte.
Arnsveld heeft een slope in de baan zitten. Bovendien ligt het ook op een heuvel zodat je hele perspectief weer anders is. Jacco stuurde netjes final op en zette de ANH ook weer netjes neer. De upslope hielp ons om de snelheid eruit te halen zodat we snel de baan af konden taxien. De anderen stonden ons reeds op te wachten. Zij hadden het landingsgeld inmiddels al voldaan zodat we alleen een snelle pilotchange konden doen. Voor de zekerheid bekeken we de kaarten nog even en bespraken we de volgende route nog even snel. Ook hier zouden we gebruik maken van een VOR-baken. Nog even naar het toilet en dan weer snel instappen. Nu was het weer mijn beurt om de left-seat te nemen.
Dit keer had ik dus een up-slope runway bij take-off. En dat merk je goed. zeker iets om duidelijk rekening mee te houden en niet te onderschatten. Duidelijk later dan gewoon kwamen de wieltjes weer los. Van de havenmeester hadden we nog een extra kaartje gehad met daarop de route die we van het veld af moesten vliegen. Op deze manier werd het lokale ziekenhuis en de plaatselijke bevolking ontweken bij het overvliegen. Als referentiepunt hadden we weer een verkeersplein gekozen waarna we weer de radiaal oppikte voor de volgende leg. Dit keer konden we niet zo hoog klimmen als eerder aangezien hier toch wel wat bewolking hing. En voor VFR-on top zouden we weer te hoog moeten klimmen. Het land werd hier duidelijk minder heuvelachtig.
Alvorens Damme te bereiken moesten we eigenlijk eerst overschakelen naar Bremen-Info. De controller van Langen-info vroeg ons echter op zijn frequentie te blijven totdat we zouden overschakelen naar Damme. Het was immers maar een klein stukje. Bij het naderen van Damme was het eerst ook weer even zoeken naar het veld. Met de kaart op schoot en de GPS zagen we uiteindelijk de hangars op het veld. Circuithoogte aannemen en joinen op downwind. Bij het veld werd ook gevlogen met radiografische vliegtuigjes. Erg leuk om te zien vanuit de cockpit. Je moet er niet aan denken dat zo'n apparaatje in je 'koffiemolen' voorop terecht komt. Met een betere landing dan op Koblenz werden we door de havenmeester welkom geheten. We mochten parkeren op een leuk grasveldje waaromheen vakantiewoningen stonden.
Je kon zo vanuit de vakantiewoning je kist instappen. Niet verkeerd hoor!
Het veld deed erg gezellig aan en na het parkeren liepen we met z'n drieen naar het terras waar de anderen al onder het genot van een hapje en een drankje op ons zaten te wachten. Jacco maakte alvast het flightplan, en aangezien ik toch naar de havenmeester moest om te betalen voor de landing (acht hele euro's!!!), nam ik het flightplan mee om te laten faxen. De havenmeester deelde mij mede dat hij het zou activeren zodra wij weer airborne zouden gaan. Afgesproken. Zo, nu tijd voor een colaatje en een apfelkuche...
Op het terras was het heerlijk druk en onderling bespraken we de vlucht. Iedereen was het er over eens dat dit een hele waanzinnige dag was. Dat er nog maar veel van dit soort mooie vluchten mogen komen. Calvin had inmiddels een trampoline gevonden en kennis gemaakt met de lokale jeugd. Als echte hollander stond hij deze kids te woord in het engels... Prima toch ;)
De anderen besloten weer op pad te gaan voor het laatste leg naar rotterdam. Omdat wij wat later waren besloten we nog een klein half uurtje te blijven. Je moet immers ook je rust nemen, niet waar??
Jacco had deze leg naar EHRD thuis al helemaal voorbereid, dus konden we weer snel op weg. Inpakken en wegwezen. Jacco taxiede naar het begin van de baan en na de runup-checks waren we klaar voor vertrek. Inmiddels was het aardig druk in het circuit geworden. Het was lastig om een gaatje te kunnen vinden voor vertrek. Toen we dat gaatje gevonden hadden meldde ik dat we via een rolling departure zouden vertrekken, zodat de kist die aan einde base zat wist dat wij zo weg zouden zijn. Net na takeoff meldde de havenmeester zich op de radio. Waar we naar toe gingen en of we een flightplan hadden ??? Het moest niet gekker worden vandaag. We hadden iets met flightplans vandaag. Nadat ik geatwoord had dat we naar Rotterdam zouden gaan en dat we toch echt een flightplan hadden ingediend, ging meneer even zoeken. Even later kregen we het verlossende woord. Alles was akkoord. We verlieten het circuit en Jacco zette de neus in de richting van Rotterdam.
Deed pocketFMS het op de tweede leg nog wel zonder navplan. Nu kwamen er meerdere foutmeldingen op het scherm. Ik had dus echt iets fout gedaan met het uploaden naar de geheugenkaart. De GPS deed het nu helemaal niet meer, en waren we dus aangewezen op de oude vertrouwde kaart, het compas en het horloge. We wilden ons aanmelden bij Bremen info echter we kregen geen contact. Ook een andere kist deed verwoedse pogingen, echter zonder succes. Dan maar zonder. We zaten toch in Klasse E airspace, dus dat was geen probleem. Al vlug kwamen we erachter dat we te ver zuidelijk van onze lijn op de kaart zaten. Tijd voor een correctie om zo niet in een verkeerde airspace te komen. Bovendien vlogen er verschilende gliders om ons heen. Best een heel gaaf gezicht om die jongens zo te zien zweven. Al vlug zaten we weer op koers en op de lijn.
Bij het naderen van de Nederlandse grens meldde ik ons aan bij DutchMil. We werden vriendelijk begroet, en even later vlogen we de inactieve CTR van Twente binnen. Leuk om zo vliegveld Twente eens te zien liggen. Toch jammer dat dat mooie stuk asfalt niet gebruikt mag worden. Jacco wilde de Deelen CTR kruisen, dus vroeg ik dit aan bij Dutchmil. We kregen toestemming en voor de zekerheid vroeg ik ook gelijk maar of de Harkamp nog actief was. Deze was niet actief, we hadden ook niet anders verwacht...
Na het verlaten van de Deelen CTR vlogen we in de richting van Utrecht om uiteindelijk ten zuiden van Utrecht langs te vliegen. Hier al konden we de skyline van rotterdam zien liggen. Omdat we zo onder de TMA van Amsterdam zouden komen daalde Jacco naar 1200 ft en werd de transponder op standby gezet. We waren weer op bekend terrein. Ook Gouda kwam snel in zicht en via Mike vlogen we homebase binnen. Na Mike vroeg ik aan de Toren of we een direct final 24 konden krijgen. Jacco had dit nooit eerder gedaan en wilde dit dan ook wel eens doen. Nog ruim voor Oscar meldde de toren al dat we ons boven de VOR moesten melden. Na wederom een keurige landing waren we weer thuis.
Op de club natuurlijk nog de administratie verwerken en om deze dag mooi af te sluiten nog een heerlijke schotel hete kip van Casper op het terras.
Al met al een heerlijke dag vliegen, 3 uur op de klok en veel ervaring opgedaan. De gehele vlucht zowel gevlogen als genavigeerd. 6 uur lang intensief gevlogen, erg gaaf maar ook best vermoeiend. :)
De plannen voor een volgende groepsvlucht zijn inmiddels gemaakt... ;)
