Flight 49... (Club2009 Vlucht Channel Islands 2-3...)

De volgende ochtend verscheen iedereen enthousiast aan het ontbijt. De één wat frisser dan de ander in verband met plaatselijk geluidsoverlast ;) Het franse ontbijt was simpel maar zeker goed te doen. Nadat de croissantjes naar binnen werden gewerkt, werd een grote tafel in het restaurant omgedoopt tot planningtafel. Vandaag was het even voortreffelijk weer als gisteren zodat we weinig aandacht hoefden te besteden aan de Tafs en Metars. Het doel van deze dag was dan ook de Channel Islands. De avond ervoor hadden we al besloten in welke volgorde we deze eilanden aan zouden doen.

Van Flight 49 The Channel Islands

Als eerste stond Guernsey op de planning. We besloten na vertrek nog even de Franse kust te volgen om zo een verplichte route naar Guernsey te volgen. Een verplicht reporting point was 'Les Roches'.

Van Flight 49 The Channel Islands

Een punt midden op zee wat een vuurtoren bleek te zijn. Het was wel even zoeken op de kaart (waar ie niet op stond) en de GPS. Uiteindelijk vond ik dit punt op PocketFMS. Raar om een hoog object midden in zee te zien staan op het scherm. De routes werden ingetekend en berekend en de taxi werd gebeld. Op naar het vliegveld...

De kisten werden losgeknoopt en de VSY moest nog even tanken. In de tussentijd rekende Oscar de landingsgelden af. Ik en Marcel deden de walkaround en maakten de kist voor Oscar klaar. Omdat een groot gedeelte van deze vlucht boven water plaats vond, deden we de zwemvesten alvast om. Mocht het nodig zijn, dan heb je in zo'n kleine ruimte geen mogelijkheid om deze alsog aan te trekken. So better safe than sorry...

Van Flight 49 The Channel Islands

Oscar was de eerste leg de pilot in command en ik de 'Co'. De SVT was als eerste airborn. Wij met de VZV gingen als tweede in take-off. Via de verplichten reportingpoints pikten we de kust op in Noord-westelijke richting om later via een Zuid-westelijke koers de kust verder langs te vliegen. Inmiddels had ik ons aangemeld bij Rennes Info. Rennes Info attendeerde ons op onderdoor vliegend verkeer. Marcel, die heerlijk achterin zat, spotte deze helicopter. Deze leek een daar weer onder varende speedboot te volgen. Wederom verbaasden wij ons over hoe mooi deze kust weer is. Schitterende rotspartijen en aan de kust gelegen dorpjes en schitterende kasten van huizen. Het leek erop dat dit niet bepaald de armste buurt van Frankrijk was...

Van Flight 49 The Channel Islands

Tot onze verbazing zette Rennes Info ons ter hoogte van Saint Brieuc over naar Saint Brieuc Tower (LFRT). Achteraf bleek dat er op het veld daar circuittraining werd gegeven. Aangezien deze baan haaks op de kust en dus ook ons flightpad lag, moest dat gecooordineerd worden. Zonder verdere hinder of problemen vlogen we verder langs de kust. De controller op de toren gaf aan dat we ons weer af moesten melden bij... Niet te verstaan die AloAlo gasten.. Fonetisch gokten we erop dat dit Saint Quay Portrieux moest zijn. Ik besloot dan ook maar om ter hoogte van deze plaats onze positie door te geven. Mochten wij de controller verkeerd begrepen hebben dan kan t nooit kwaad om de positie door te geven. We bleken juist 'gegokt' te hebben. We mochten weer terug naar Rennes Info. Dus meldde ik dat we weer back on the frequency waren.

Bij Ile de Bréhat verlieten we de kust. Het zicht hield niet over boven het water. De door ons gezochte vuurtoren was in ieder geval nog niet zichtbaar. Ik meldde ons af bij Rennes Info en de conroller zette ons over naar Jersey Zone. Wat een genot is het om een engelse controller aan de lijn te krijgen. De rust en duidelijkheid is alsof er een 'engel(tje)' in je oor fluisterd. We moesten ons weer melden bij Les Roches. Overigens mochten we niet above 1000 ft. Huh? hebben we dat goed gehoord. Ja inderdaad. Het hele stuk over water, maar niet boven 1000 ft. Dat gaat toch best wel tegen je gevoel in... Maar goed, opdracht is opdracht...

Even later vlogen we voorbij de vuurtoren. Schitterend ding, midden in zee op een rots.

Van Flight 49 The Channel Islands

Jersey zone klaarde ons om A-Airspace in te vliegen middels special-VFR. Dit is één van de zeldzame keren dat we VFR in A-Airspace zullen vliegen. Bij het naderen van Guernsey werden we overgezet naat Guernsey approach. Omdat hier al het verkeer, VFR en IFR, van elkaar gesepareerd wordt kregen we vectors op van de controller om zo na een 360 over right uiteindelijk op final gezet te worden. Heel bijzonder aangezien je het normaal allemaal zelf uit moet zoeken hoe je op final moet navigeren.

Na een mooie final -erg mooi gezicht om zo'n eiland hoog boven water uit te zien steken- zette Oscar de wieltjes op engelse bodem. De SVT stond al geparkeerd zodat wij de VZV er naast parkeerde. Na een paar minuten sloot ook de VSY aan.

Eerst een groepsfoto en daarna naar de havenmeester om daar de formaliteiten af te wikkelen.

Van Flight 49 The Channel Islands

Een versimpeld vluchtplan (A5je met alleen de hoogstnoodzakelijke informatie) werd alvast ingevuld voor de tweede leg naar Alderney. Hierna met dehele groep naar de Terminal voor een bak koffie. De dame achter de balie werkte ons één voor één af voor een capuchino en koek. Waarschijnlijk ligt het tempo op de eilanden toch wat lager dan we gewend zijn. Het duurde dan ook even voordat de gehele groep aan de koffie zat.

Van Flight 49 The Channel Islands

Tijd voor de tweede leg van Guernsey naar Alderney. De kortste voor vandaag, maar zeker niet de minst mooie... Marcel nam deze leg voor zijn rekening als PIC en Oscar de 'Co'. Nu was het mijn tijd om achterin plaats te nemen en pica's te schieten... De Guernsey CTR en Alderney CTR liggen tegen elkaar aan en om van Guernsey naar Alderney te vliegen moet je letterlijk de kortste weg vliegen. Ook de approach naar Alderney was weer een schiterende. Het eiland lag in het zonnetje en stak hoog boven het water uit. Je kon duidelijk merken dat de wind afnam naarmate je lager kwam. Marcel diende steeds minder tegen de wind in te sturen. Alleen bij het passeren van de kust werd het heel even turbulent wat uiteindelijk wel enig effect had op de landing, maar Marcel handelde dit keurig af.



De kisten werden geparkeerd en na enig aandringen van Manuel werd besloten om snel maar iets te gaan eten. Eerst werd de bagageband aan een grondige inspectie onderworpen door Manuel. Hij wierp zich dan ook als een koffer met flink overgewicht op de band en legde met goed gevolg het 'hele' traject af, uiteraard tot grote hilariteit.

Van Flight 49 The Channel Islands

Daarna liepen we met het hele stel het vliegveld af om het dorpje op te zoeken, op zoek naar voer waarbij we even later voor de locale pub tot stilstand kwamen. De allervriendelijkste barjuffrouw begroette ons. Een heerlijk engels mens, ehhh naar later bleek van italiaanse afkomst, die elke zin met 'love' 'dear' 'darling' en 'honey' afsloot. We besloten massaal voor de fish and chips te gaan. Een heerlijk bord met superverse vis stond even later voor onze neuzen.

Van Flight 49 The Channel Islands

Voordat we weer terug naar het veld gingen, moest er voor de pub een foto genomen worden en werd iedereen gedag gekust, waarbij iemand wel enig overredingskracht nodig had (iets met schapen!)

Van Flight 49 The Channel Islands

Weer op het veld aangekomen stapten we allen in. We waren overigens niet de enigen. Een flink rijtje kisten stond uiteindelijk achter elkaar te wachten om op te kunnen linen en in take-off te gaan. De wind was inmiddels wel weer wat aangewakkerd. Dit keer was ik de PIC en Marcel mijn 'Co'. Goed rekening houdende met de wind ging ik in take-off. Om zo'n eiland krijg je toch te maken met een heel andere windval. Bij ons in Nederland heb je geen verschil in hoogte tussen water en eiland, maar hier steken de eilanden er toch al vlug zo'n 300ft boven het water uit wat heel andere wervelingen veroorzaakt. Na takeoff kregen we van de controller een koers van 180 op waarbij ik werderom niet boven de 1000ft mocht komen.

In een rechte lijn vlogen we dit keer naar Jersey, onze eindbestemming voor deze dag. Op een bepaald moment zagen we rechtsvoor ons het eiland Guernsey weer liggen en tegelijkertijd voor ons Jersey. Prachtig!

De Controller zette ons over naar Jersey approach en via het reportingpoint NW (de noordwest punt van het eiland) kon ik zo direct Base van Runway 09 vliegen. Het perspectief op zo'n baan is toch echt heel anders dan in ons vlakke landje. Ook de baan ligt niet vlak maar soms juist 'golvend' bij. Best lastig om zo de juiste hoogte te bepalen. Continue rekenen dus. Leuk detail is echter dat de controller naar de QNH ook de QFE doorgeeft, zodat je de hoogtemeter ook op fieldelevation kan instellen. Zeg maar voor de 'luie' piloot die zo weinig mogelijk wenst te rekenen haha..

Via wederom een mooie final landde ik op Jersey. Via de highspeed exit de baan verlaten en parkeren ter hoogte van de lokale vliegclub, die tevens de afhandeling van de General Aviation voor zijn rekening nam (wellicht een mooie extra functie voor de onze vliegclub op Rotterdam?).

Van Flight 49 The Channel Islands

De vliegclub heeft het daar mooi voor elkaar. Goede faciliteiten en van alle gemakken voorzien, niet in de laatste plaats een bar. Nadat ieder de afhandeling had gedaan werd er dan ook gretig een welverdiend biertje aan de bar besteld. In de tussentijd werd door José een hotel geregeld.

Met de taxi werden we allen naar het hotel gebracht. Een alleraardigst country hotel in dito stijl.

Van Flight 49 The Channel Islands

De kamers werden verdeeld en van de gelegenheid werd gebruik gemaakt om je op te frissen. Daarna nog maar een consumptie aan de bar en weer met de taxi naar St Hellier om daar weer iets te eten te scoren. Zelf had ik St Hellier wat pitoresker verwacht. Het is een beetje en rommelig stadje met niet echt een duidelijke eigen stijl. Zeg maar gerust helemaal geen slijl. Na wat rond te hebben gedoold op zoek naar, besloten we uiteindelijk neer te vallen op het terras van een grieks restaurant.

Op de eilanden is het uiteraard een uur vroeger dan in Frankrijk. Hoewel het dan ook nog niet zo heel laat was, was de vermoeidheid van deze dag al weer goed voelbaar. We besloten dan ook direct na het eten weer terug te gaan naar het Hotel. In het Hotel werd nog door sommigen van ons een afzakkertje genomen en gingen degene die de nacht ervoor niet zo heel erg veel slaap hadden gehad ;) direct naar bed.

Weer een geweldige dag afgesloten...

Hier de gehele track en hier de foto's van deze dag...

Flight 42... (Texel... Again...)

Twee weken geleden was er natuurijk de Twitterflyin Texel. Die vlucht was toen ruim van te voren gepland en vandaag stond als uitwijkdatum. Ik had toen aan Jeroen, een vriend van mij, gevraagd of hij soms zin had om mee te gaan. Dat wilde hij wel en ook zijn neefje zou dan meegaan. Hij had hem een keer beloofd samen een keer mee te gaan viegen, dus was dit een mooie gelegenheid.

Voor vandaag had ik de Robin PH-SVU gepland. Ook Calvin ging weer mee... Met de tanks half vol zaten we mooi binnen de W&B enveloppe. Ik had met Jeroen om 12:00 afgesproken op de club. Het flightplan stond op 11:00 UTC, dus had ik mooi de tijd om Frank, het neefje van Jeroen, het voorbereidende praatje te geven. Samen met Frank deed ik de walkaround en legde ik hem uit waarop allemaal te letten. Frank nam naast mij plaats en Calvin en Jeroen kropen achterin. Baan 06 was in gebruik dus hoefden we niet ver te taxien. Bovendien vlogen we de Mike-departure dus dat kwam dan ook weer mooi uit.

Na Mike nam ik contact op met Amsterdam Info. Eigenlijk vlogen we dezelfde route als die van twee weken geleden. Het uitzicht was gelukkig een stuk beter dan toen. Met de passagiers had ik afgesproken dat als zij een ander vliegtuig zagen, dat ze mij daarop zouden wijzen. altijd handig natuurlijk, drie paar extra ogen. Frank wees mij op een gegeven moment op een andere kist. Rechts voor mij, een stukje hoger vloog 'plotseling' een 747 langs. Uiteraard in de schiphol TMA. Op mijn PCAS las ik dat ie 1700 ft hoger zat, maar het leek alsof ie vlak over ons heen kwam. Een geweldig gezicht.

Van Flight 42... (Texel again...)

We vlogen verder via het baken PAM en langs het Muiderslot en het eiland Pampus naar Marken. Via Marken langs Volendam en door naar Hoorn. Nadat we onder de schiphol TMA vandaan waren klom ik door naar 3200 ft om dan via Den Oever de corridor in te vliegen naar Texel. Door wat nevel en sluierbewolking waren de andere eilanden niet zichtbaar, maar het blijft natuurlijk altijd een mooi gezicht zo hoog boven de wadden.

Van Flight 42... (Texel again...)

Sinds 1 april zijn de weekendprocedures voor Texel weer van toepassing. Dat betekent dus niet een standaard circuit vliegen maar even scrabble spelen met de letters. Vanuit de corridor is het gelukkig niet moeilijk. Via A naar B, direct base eigenijk om zo naar fina te vliegen. Dan blijkt maar weer eens te meer de meerwaarde van PocketFMS. Daar staan die punten netjes in aangegeven, dus is dat wat makkelijker met zoeken naar deze punten. Bij het naderen van punt B hoorde ik een andere kist op downwind 04. Tja, volgens mij is er in het weekend geen standaard circuit. Maar goed deze kist kwam wel van rechts. Om wat mer ruimte te creeeren maakte ik voor de zekerheid een orbit, zodat deze kist voor mij kon gaan. Na de orbit vervolgde ik mijn weg op base en uiteindelijk naar final.

Even later stonden de wieltjes weer op het Texelse gras. Eerst naar de fuel, zodat we ruim voldoende hadden voor de terugweg. Eerst daarna de landing en fuel afrekenen en daarna door naar het restaurant voor een lekkere hap.

Na de lunch liepen we naar de nieuwe hangar van Flying Focus. Er was vandaag een open dag in verband met de opening van de nieuwe hangar. De drie kisten van dit bedrijf stonden mooi opgeteld ter bezichtiging. Een Cessna 337 Skymaster, een Cessna 172 en een Piper SuperCub. Leuke kisten om van dichtbij de bekijken. In de hangar hingen schitterende Foto's van de eilanden, air to air foto's en schepen in een ruwe zee.

De jongens namen nog even een ijsje en wij namen nog even plaats op een bankje in de zon. Heerlijk weer hier op texel.

Inmiddels was het 16:15 geworden. Het flightplan stond op 14:30 utc, dus tijd om weer in te stappen voor de terugweg.

Ik klom uit via de runway heading om zo weer een linker bocht rond Cocksdorp te vliegen. Dan langs de kust naar de Kooij. Ik nam contact op met De Kooij Tower en vloeg weer toestemming voor een crossing via een overhead het veld. En indien mogelijk een low pass over de baan. Dit mocht van de controller, als ik maar niet onder de 500 ft zakte. Er kwam net een off-shore heli binnen en een ander maakte zich op voor vertrek. Geweldig om te zien. Via Zulu verlieten wij weer de CTR en ik bedankte de controller voor de medewerking. Ik vervolgde de vlucht langs de kust in de richting van Zandvoort. Het was mijn bedoeling om te kijken of ik de CTR van Schiphol mocht kruisen. Ik had het al eens een keer eerder gedaan met Marcel, maar nog niet 'alleen'. Voor de zekerheid had ik het ook aangegeven in het flightplan. Ik nam dus eerst contact op met amsterdam info. Vorige keer coordineerde Amsterdam info met de Schiphol Tower. Nu moest ik zelf maar contact met schiphol Tower opnemen. Ik schakelde de frequentie. Het was gelukkig niet druk op de frequentie. Dus vroeg ik uiteindelijk toestemming om te crossen via Zandvoort, overhead Tower naar Victor. En jawel, ik kreeg toestemming. De polderbaan was in gebruik voor het vetrekkende verkeer, dus moest ik van Zandvoort naar Hoofddorp, daarna ten zuiden van de polderbaan naar de Toren. Ik kreeg toestemming voor een orbit om de Toren op 500 ft, waarbij ik wel vrij moest blijven van baan 06. Hier werd op geland. Na het rondje rond de toren moest ik via Bravo naar victor. Geweldig om zo laag over schiphol te mogen vliegen. Controllers bedankt!!!



Hieronder nog een foto van een spotter. Bas (Scramble.nl) bedankt!

Van Flight 42... (Texel again...)

Na Victor vlogen we in één lijn door naar Mike voor de Mike-arrival van Rotterdam. De baan in gebruik was nog steeds 06 en dus via een lefthanddownwind 06 zette ik de SVU weer op het Rotterdamse asfalt. Terug naar de club voor de administratie.

Het was weer een heerlijke dag vliegen met een mooie crossing van EHAM.

Hier de foto's en hier de track voor google earth..

tot de volgende keer...

Flight 39... (Flying Blind With a Great View...)

Vorige winter heb ik al een keer meegedaan aan het nachtvliegen bij de Vliegclub Rotterdam. Zie hier het verslag van die vlucht. Deze winter werd er weer zo'n avond georganiseerd. Om een lang verhaal kort te maken... Van de acht pogingen is er geen één doorgegaan als gevolg van de weersomstandigheden.

Het idee werd geopperd om zelf dan maar een avondje te organiseren en dan andere velden te gaan bezoeken in plaats van een local flight. Na wat over en weer mailen hadden we al vlug één kist vol... Drie PPL-vliegers en een instructeur. Marcel en Manuel als medevliegers en Victor als 'oude' en vertrouwde instructeur...

Na wederom twee afzeggingen als gevolg van een touch en go van de ooievaar bij de broer van Marcel, en bijzonder slecht weer, was het vandaag dan toch echt zover. Om vier uur hadden we op de club afgesproken.

Na de briefing door Victor werden de legs verdeeld. Marcel zou van Rotterdam naar Maastricht vliegen. Ik van Maastricht naar naar Antwerpen en Manuel van Antwerpen naar Rotterdam. Tijd om in te stappen. Voor de vlucht nog wel even tanken.

Van Flight 39... (Flying Blind with a great vieuw...)

Kortheidshalve en eerlijk gezegd ook een beetje luiheidshalve verwijs ik jullie voor het eerste leg naar het blog van Marcel...

Hieronder het filmpje van de ILS-approach op Maastricht.



Na het afrekenen van de landingsgelden van € 17,00 was het tijd voor de pilot-change. Nu was het mijn beurt. Nadat de 'dames' zich achterin hadden vastgebonden, stapte ook ik in en nam ik plaats achter de yoke. Door de toren werd ik naar de baan gedirigeerd en na de runup uplinen en in take-off.

Voor de route naar Antwerpen kreeg ik de Standard Instrument Departure (SID) Olno 2 Alpha toegewezen. Zie kaartje hieronder.

Van Flight 39... (Flying Blind with a great vieuw...)

Na takeoff een koers 048 tot dat we op 5,6 NM afstand van VOR MAASTRICHT (MAS) vlogen, daarna een rechter rate-one turn naar koers 158. Ondertussen mochten we doorklimmen naar FL 70. Bij het naderen van de radiaal 040 van het VOR baken LNO moest ik deze intercepten om vervolgens koers 220 te gaan vliegen. Door de controller werden we overgezet naar Belgoconrol. Van de controller kreeg ik een direct aangeboden naar het VOR-baken BRUNO aangeboden. Hoewel je eigenlijk constant op je instrumenten aan het kijken bent, is het natuurlijk ook ontzettend mooi om af en toe even naar buiten te kijken. Hasselt, althans de lichtjes van Hasselt schoven links van ons voorbij. Op de radio was het aardig druk. Goed opletten natuurlijk of wij ook nog instructies kregen.

Na overgezet te worden naar Antwerpen approach vlogen we inbound het Antwerpen VOR.
De controller gaf aan dat we gezien de drukte een holding bover het VOR zouden moeten maken en werden daarna weer overgezet naar de controller op Antwerpen Tower. Deze liet ons echter direct de procedure vliegen voor de VOR-DME landing op Rwy 11. Een dergelijke landing is toch wel wat lastiger dan een ILS Landing. Dan kan je in één oogopzicht de naaldjes in het midden van je instrument houden. Nu moet je appart de hoogte in de gaten houden, aflezen van je landingchart, en de naald voor delocalizer in de gaten houden. Pittig verhaal!!

Hieronder het filmpje van o.a. mijn gedeelte van de vlucht (thnx Marz).



Na de nette landing werden we naar de parkeerplaats gedirigeerd. De kist parkeren en dan naar binnen voor het afekenen van de landingsgelden. € 71,00, staat wel in schril contrast met Beek. Auw! Snel maar naar het restaurant voor het voorgenomen, overigens door Marcel aangeboden :) dinner. De keuken was echter, voor wat betreft een acceptabele hap, al gesloten. Wat de `alleraardigste` serveerster maar al te duidelijk en vriendelijk aangaf (NOT).

Het bleef dus uiteindelijk bij een drankje en een handjevol nootjes. Nu was het Manuel's beurt om de Captain te spelen. Het toeval wilde dat er ook een aantal vliegtuigen van de RAC (Rotterdam Aero Club) deze avond een nachtvlucht hadden georganiseerd. Omdat we toch allemaal op tijd weer op Rotterdam wilde landen, was het dus netjes bij de holding op je beurt wachten om te mogen vertrekken. De controller had een uitdaging om de kisten uiteindelijk te separeren omdat we natuurlijk allemaal de zelfde SID (standard Instrument Departure) zouden vliegen.

Uiteindelijk vloog Manuel via het baken PS een ILS approach voor de RWY 06. Toch altijd weer een mooi gezicht met al die lichtjes van Pernis. Manuel vloog netjes de ILS van RWY 06 af en zette de SVI ook keurig op het Rotterdamse asfalt.

Terug op de club uiteraard onder het genot vaneen drankje de ervaringen bespreken en de logbooks vullen.

Echt een enorm mooie en gave vlucht. Zeker een aanrader voor ieder die een keer een nachtvlucht wenst te maken. Op deze manier ervaar je namelijk ook een keer navigeren op bakens. Wat mij echt duidelijk opviel was dat je eigenlijk geen tijd hebt om naar buiten te kijken. Aparte ervaring om op deze manier te navigeren dan op het vertrouwde VFR.

Hier de track in Google Earth en hier de foto's.

Flight 30... (Busting Clouds...)

Via de site van ATCbox was er vandaag een meeting gepland op Texel. Een eerdere poging kon helaas niet doorgaan vanwege het weer. Hoewel het van de week leek dat het weer wel goed zou zijn, werd dat steeds minder hoe dichter we bij deze datum kwamen.

Gisteravond nog de TAF's nagekeken, en vanmorgen nog met Marcel gebeld om deze door te spreken. Het was weer zo'n lekker twijfelgevalletje. Nu is het wel zo dat ik in principe de instelling heb: bij twijfel niet doen. We besloten toch naar de club te gaan om daar verder gezamelijk de stand van zaken door te nemen. Martin zou ook direct naar de club komen.

Op de club bekeken we gezamelijk de meteo. Maar met onderweg een broken- en overcast bewolking op 500/600 ft werd al snel duidelijk dat Texel vandaag onbereikbaar was voor ons. Helaas dus geen ATCbox meeting vandaag.

Via ATCbox waren er ook een aantal passagiers op de club gekomen. Er werd dus gekeken of er een alternatieve bestemming gevonden kon worden. Het leek er op dat Midden Zeeland een mogelijkheid was. Het weer kwam ook uit die richting, dus als het verder zou inzakken dan konden we altijd nog omkeren en terug gaan naar Rotterdam.

De flightplans werden gefiled, de nav-plans gemaakt en de kisten werden gechecked. We besloten om met z'n drieen een beetje bij elkaar in de buurt te blijven om zoiets extra's aan deze vlucht mee te geven. Ge-drieeen taxieden we naar Rwy 24v2 voor de runup checks. Marcel vertrok als eerste voor de Hotel-departure, gevolgd door Mark en ik als derde.

Van Flight 30

Al vlug bleek dat de bewolking lager hing dan dat de Metar aangaf. Ook het zicht was niet zo best te noemen. In eerste instantie moest ik runwayheading blijven vliegen om zo Mark wat ruimte te geven. Daarna moest ik eerst naar Tango vliegen. De toren hield ons gesepareerd. Marcel was inmiddels bij Hotel aangekomen en meldde dat de wolkenbasis omhoog ging. Reden voor mij om door te prikken naar Hotel.

Van Flight 30

Al vlug werd het weer minder. Na onderling overleg op de frequentie 123.45 besloten we om rechtsomkeer te maken naar Rotterdam. Nog even coordineren waar we ten opzichte van elkaar zaten en weer melden aan de toren. Om voldoende separatie te garanderen maakte de toren er een special VFR van. Terwijl Marcel op de Hotel arrival zat, moesten ik en Mark eerst een orbit maken boven resp Hotel en Whiskey.

Van Flight 30

Inmidddels was de bewolking zo laag gekomen dat we net aan de 500 ft kwamen. Na nog een orbit bij Whiskey was het mijn beurt om via de Hotel-arrival naar het veld te vliegen. Ik was blijk dat ik mijn PocketFMS bij mij had. Dat is dan toch een stuk makkelijker om de weg te vinden. Ook was het natuurlijk heel prettig om te weten dat de Toren ons op de radar in de gaten hield.

Even later stonden we weer op het Rotterdamse asfalt. Een kort maar best wel pittige vlucht. Zeker een stevige ervaring rijker....

Hier de foto's en hier de track in Google Earth

Film volgt...

Groetjes...

Flight 25... (Orbiting EHAM Tower...)

Een Poosje geleden had ik het er met Marcel over om een keer te proberen de Schiphol-CTR te kruisen, althans te proberen. Vandaag stond deze op de planning. En... Het is gelukt...

Van Flight 25... Orbiting EHAM Tower

Met dank aan de verkeerleiding van Schphol mochten we de Controlzone kruisen op een hoogte van 1500 ft...

Normaal ben ik wat uitgebreider in mijn verslagen van alle vluchten. Marcel heeft echter al een mooi verslag gemaakt. Kortheidshalve verwijs ik jullie naar dat verslag inclusief een leuk filmpje... Hier de link naar het verslag. (thnx Marz)

Wel heb ik ook de foto's online gezet en hier de track in Google Earth...

Het was een geweldige vlucht en het is heel bijzonder om Schiphol vanuit deze hoek eens te bekijken... Nogmaals pluim voor de verkeersleiding!!!!

Flight 24... (Hoogvliegen vanaf Schiphol...)

Vandaag stond de Grote Hoogvliegersdag van Schiphol op de agenda. Zoals jullie wellicht weten organiseert de Stichting Hoogvliegers dagen voor ernstig zieke- en gehandicapte kinderen en laat deze kinderen voor één dag piloot worden, en ze zo, en hun familie, een onvergetelijke dag te geven.

Helaas heb ik nog onvoldoende uren als Pilot in Command om met deze kinderen te mogen vliegen. Wel kan ik mij verdienstelijk maken als vrijwilliger op de grond. Vorig jaar heb ik dat al gedaan voor de Hoogvliegersdag op Rotterdam. Een enorm leuke en vooral ook indrukwekkende dag. Je hebt nu eenmaal met kinderen te maken die duidelijk minder geluk met hun gezondheid hebben gehad in het leven (als ik het zo mag omschrijven).

Om mijn steentje bij te dragen had ik aan Wouter eerder gevraagd of het mogelijk was om een kist van de club te kunnen ferrien naar en/of van Schiphol. Tevens natuurlijk een unieke gelegenheid om eens te kunnen landen of starten op Schiphol, en zo EHAM in het logbook te kunnen schrijven. Helaas bleek later dat er geen Cessna of Robin voor deze dag was in gedeeld. Ik ben vooralsnog op deze twee typen uitgechecked. Dan maar kijken of ik, en Calvin (hij had zich ook met volle overgave opgegeven als vrijwilliger) als passagier meekonden op één van de ingeplande kisten.

Een paar dagen eerder kreeg ik de indeling van de kisten voor vandaag in mijn mailbox. Het bleek dat er ook een Piper Warrior (SVI) meeging. Een kist die ik tijdens mijn opleiding wel een paar uurtjes had gevlogen, en dus niet helemaal onbekend voor mij was. Verder bleek dat ook Marguerite mee ging, een instructrice van onze club. Na wat over en weer te mailen had ik dus geregeld dat we inderdaad voor wat betreft de heenvlucht als passagier konden meevliegen, en de terugvlucht zelf van Amsterdam Naar Rotterdam kon vliegen als instructievlucht. TOP!!!

Vandaag moesten we om kwart over zeven op de club zijn. Benjamin was de heenvlucht de pilot in command. Ik en Calvin konden lekker achterin plaatsnemen om zo eens als passagier een vlucht mee te kunnen maken. Na de walkaround namen we plaats en liep Benjamin de checklist door. Vandaag was baan 06 in gebruik. In de tussentijd zie ik Marcel als passagier in de SVR stappen. Ook hij is er vandaag weer gezellig bij. Even later kiest Benjamin het luchtruim en kijk ik uitebreid om mij heen. Als passagier zie je nu toch veel meer om je heen als dat je zelf vliegt of 'Co' speelt.



Via de Mike-departure vliegen we naar mike om vandaar direct naar punt Victor te vliegen, het VFR-entrypoint voor schiphol. Onderweg zien we een paar 'big girls' boven ons vliegen. Geweldig om nu echt tussen deze grote dames door te vliegen. Marguerite meldt ons aan bij Schiphol Tower, terwijl we een andere VFR kist voor ons over Victor zien vliegen in de richting van Schiphol. Na Victor zien we in de verte het veld al liggen, wat langzaam dichterbij schuift. Van de toren moeten we een baseleg threshold 04 vliegen, wat inhoud dat we ter hoogte van de threshold van runway 04 de baseleg moeten vliegen, om niet in de weg te zitten voor het overige commerciele verkeer. Zo gezegd, zo gedaan... Met het sportieve bochtenwerk zet benjamin de SVI op het Amsterdamse asfalt. EHAM here we are...

Nadat we de baan zijn afgedraaid begeleid de 'follow-me' car ons naar de parkeerplaats. Vlak achter ons komt ook de SVR binnen. Nadat de SVI is geparkeerd lopen we gezamelijk naar de Hangar waar vandaag het Hoogvliegersspectakel gaat plaatsvinden. we melden ons bij de balie en krijgen onze identiteitskaarten omgehangen. Na een welkomswoord van Jeroen Engelkens nemen we onze posities in. Calvin en ik zijn eerst ingedeeld voor de parkeerplaats. Niet echt direct gerelateerd aan het vliegen vandaag, maar wel het eerste ontvangst van de 'piloten' van vandaag.

Al vlug komen de eerste auto's de parkeerplaats oprijden. Bij mijn vraag aan de chauffeur of hij/zij toevallig een piloot bij zich heeft, wordt er breed lachend en dol-enthousiast op de achterbank een vinger opgestoken: ik, ik, ik...Geweldig om die uitdrukking op die gezichten te zien... Vervolgens verwijs ik ze door naar de ingang van de hangar, alwaar het avontuur gaat beginnen... Ook Marcel, die bij ons is komen staan informeert of er soms piloten in de auto zitten, en ook hij krijgt dol-enthousiaste reacties... Erg indrukwekkend...

Na de parkeerplaats was er voor ons een taak in de hangar. We waren nu ingedeeld voor de catering e.d. wat neerkwam om er op toe te zien dat de gasten zich tegoed konden doen aan de drankjes en hapjes. Verder moesten we er op toe zien dat de tafels e.d. er netjes bijstonden en dat evetueel rommel in de daarvoor bestemde bakken verdween. Eerlijk gezegd regelde dit zichzelf min of meer. We hadden keurige gasten ;). Dit gaf ons de gelegenheid om eventjes een rondje te maken op het platfom om de diverse kisten te kunnen bekijken. Zo stond er een zeer luxe Dassault Falcon Zakenjet en ook een Beech King Air turboprop en een Dornier 28 van de Marine. De Antonov 2 van Classic Wings, een dubbeldekker deed haar startup. Geweldig om te zien. ondertussen kregen de kinderen in vrachtwagens een rondrit over schiphol met alle toeters en bellen, of anders gezegd, sirenes en helicopter. Ook gaf de brandweer een demonstratie met de firefly. Zie hiervoor de filmpjes en foto's op de site van Hoogvliegers.

'S-middags stonden Calvin en ik weer even bij de parkeerplaats. Nu vertrokken de nodige gasten en stuk voor stuk bevatte elke auto zeer tevreden en voldane gezichten, en dan heb ik het niet alleen over de kinderen maar zeker ook de ouders/verzorgers van deze kinderen. Ook voor hen was dit een mooie indrukwekkende en vooral geweldige dag.

Even later kreeg ik een telefoontje van Marguerite. Waar ik mij bevond want het was tijd om naar Rotterdam te vertrekken. De organisatie van alle vluchten was dermate goed gegaan dat eerder dan verwachte alle vluchten konden plaatsvinden. Ik sprak met Marguerite af dat ik rond drie uur weer in de hangar zou zijn, omdat ik dan zou worden afgelost bij de poort. zo gezegd zo gedaan.

Uiteindelijk leverden wij onze identiteitskaarten weer bij de infobalie in en wandelden we gezamelijk over het platform naar de SVI en na de inspectieronde staten we in het toestel. Ik liep de checklist af en Marguerite nam contact op met grondcontrol. We werden geklaard naar holdingpoint Rwy 04 Victor 4. Een leuk stukje taxien over Schiphol-Oost langs wat grote Airliners. Geweldig om tussen deze dames te taxien. We werden overgezet naar de toren en na de runup checks kreeg ik de Take-off clearance. Ik maakte snelheid en even later was mijn take-off van EHAM een feit. Na het passeren va Rwy 27 maakte ik een rechter bocht om zo de Victor-departure te vliegen op 1000 ft. Bij het naderen van Victor nam Marguerite afscheid van de Toren en werden we bedankt voor de geweldige dag. Wat een enorme samenwerking met de verkeersleiding was er vandaag. Super gedaan controllers!!! U enorm bedankt!!!

Na Victor zette ik de neus in de richting van koers 223. Onze directe weg naar Rotterdan voor de Mike-arrival. De vlucht verliep toch aardig turbulent en af en toe kregen we een flinke lift van de thermiek zodat ik de neus even naar beneden moest drukken om de hoogte te corrigeren. Verder verliep de vlucht zonder echte noemenswaardigheden. Niet echt erg omdat alle indrukken van deze dag aardig begonnen in te dalen. Via mike vlogen we standaard naar Papa waarna een cross in the middle voor een lefthand 06. Iets te ver om de exit victor 3 te halen zette ik de wieltjes netjes weer op het asfalt neer. Via victor 2 verlieten we de baan en taxiede ik terug naar de club om de SVI weer op haar plekje te parkeren.

Op het terras van de club nog even de adminstratie afhandelen en daarna nog een heerlijk biertje of twee, waarbij ik nog een compliment kreeg van Benjamin voor mijn mooie landing. Niet gek toch van een airlinepilot... ;) Op het terras werden de belevingen van deze dag nog eens doorgenomen. Iedereen was het er over eens: Wat een geweldige en ongelofelijk mooie dag op Schiphol. Fantastisch dat iedereen en elke instantie op deze manier kan samenwerken om deze kinderen een onvergetelijke dag te laten beleven.

De volgende grote hoogvliegersdag op Rotterdam hopen wij er weer bij te zijn!!!...

Hier nog even de track in Google Earth van de terugvlucht. Hier de foto's en hieronder het filmpje van de vlucht van Schiphol naar Rotterdam Airport.



Tot de volgende keer!!!!

Flight 16... (Soaring The Clouds...)

... Sometimes you can control life, sometimes you can not...
... From now I have to fly alone...
... How long? Only time will tell...

Mijn vorige vlucht was al weer van een maand geleden, omstandigheden lieten mij niet toe om achter de stuurknuppel te kruipen. Vandaag was het gelukkig weer zover. Voor vandaag had ik de PH-CBF, een Cessna 152 geboekt. Calvin had al eerder aangegeven dat ook hij wel weer eens zin had om te gaan vliegen. Gelukkig waren de weersomstandigheden er ook naar.

Het zou vandaag een lokaaltje worden. Er hingen mooie plukken wolken in de lucht rond de 4000 ft. Een mooie gelegenheid om eens VFR-on top te gaan vliegen. Rond kwart over één liepen we de club binnen om de voorbereiding verder af te maken. De CBF had nog ruim voldoende brandstof dus hoefde ik niet te gaan tanken. Na de walkaround klommen we samen in de kist. Ik had via marktplaats een nieuwe headset op de kop getikt. En wel de Beyerdynamic HS600, een Active Noise Reduction. Deze filtert de geluiden van buiten zodat het een stuk rustiger is voor je oren. Verder werd het ook de eerste keer dat ik mijn PCAS zou uitproberen. Dit apparaatje detecteert ander verkeer in de omgeving, zeg maar een extra setje ogen.

Na het opstarten taxieden we naar intersection V2 van RWY 24. Onderweg kwam ik erachter dat de kunstmatige horizon op één oor hing en ook het gyrocompas deed niets. Bij de runup zat er nog geen leven in beide instrumenten, waarbij het wijzertje voor de 'Suction' op 0 stond. Kennelijk deed de vacuumpomp het niet. Een No-GO dus. Ik vroeg aan de toren om terug te mogen taxien naar de club. Na de CBF weer geparkeerd te hebben meldde ik het probleem aan de balie van de club. Gelukkig was er nog een andere kist beschikbaar die ik kon gebruiken. We zouden nu met de PH-JJM, het zusje van de CBF, gaan. De toren had mijn flightplan open gelaten. Met behulp van de Rotterdamse Controllers werd het vluchtplan omgezet naar de JJM. Dames en Heren controllers, hartelijk dank voor de medewerking!!! Top!!!

Na het opstarten weer taxien naar V2, alwaar ik de runup kon doen. Dit keer werkte alles naar behoren. Met haast een uur vertraging gingen dan toch alsnog de wieltjes los van RWY 24. Na twee linker bochten vlogen we via de Romeodeparture in de richting van Papa. Op de radio hoorde ik de Para-kist (PH-SRU). De controller vroeg aan de piloot of hij mij in zicht had. De piloot bevestigde dit en daarna werd ook aan mij gevraagd of ik deze para-kist zag. Ik nog niet maar mijn PCAS gaf zelfs een alert! Plots zag in vanuit mijn rechter bovenhoek de Para-kist als een 'kamikaze' voor mij langs duiken. Wat een gaaf gezicht was dit zeg. Via Romeo nam ik uiteindelijk voor even afscheid van de toren.

Om een flink stuk te kunnen klimmen was het de bedoeling om naar DutchMil airspace te gaan. In de weekenden kan je daar doorklimmen naar FL 95. Dat zou vandaag niet nodig zijn omdat de wolken niet zo hoog zaten. Boven Dordrecht draaide ik nog even een rondje boven de woning van mijn broertje. Plots attendeerde de PCAS mij weer op naderend verkeer. 1,8 Nm verwijderd en 100 ft hoger dan mij. Van rechts voor zag ik daarna een andere kist mij naderen. Aangezien deze kist van rechts kwam en slechts 100 ft hoger vloog, maakte ik maar een 360 over links om deze kist voorrang t verlenen. De PCAS bewees zijn dienst. Absoluut een dikke aanrader. Je moet nauurlijk wel zelf ook goed blijven kijken. Maar als extra oogjes is deze PCAS zeer geschikt en een toevoeging voor de veiligheid.

Na de bieschbos vloog ik DutchMil airspace binnen en zette ik de neus van de kist in de klimstand. Iets zuidelijker hing een mooie laag bewolking. Dat werd ons doel.

Van Flight 16... (Soaring the clouds...)

Op uiteindelijk FL 60 vlogen we in een wolkenwonderland. Calvin filmde er lekker op los en was diep onder de indruk van deze omgeving. Wat is dit enorm gaaf. Om wolken heendraaien. Door de gaten in het wolkendek... Letterlijk het gevoel van in de wolken zijn... Playing with the clouds...

Helaas vliegt de tijd op zo'n moment, dus al snel was het weer tijd om terug te gaan naar EHRD. Ik zette de neus weer in de richting van Dordrecht en langzaam zakte we weer naar 1500 ft, met mijn 'Co-pilot' at the controls. Boven Dordrecht nam ik contact op met de toren en werd gecleared voor een Romeo-arrival. Na Romeo vroeg ik aan de toren of ik na punt Oscar een direct final RWY 24 kon krijgen. Dat was geen probleem en even later zette ik de JJM weer op de landingsbaan.

Wat een geweldige vlucht was dit. Gewoon op een doordeweekse zondagmiddag lekker tussen de wolken. Wat een voorrecht!!!

Hieronder het filmpje


Hier de route in Google Earth en hier de foto's

Tot de volgende keer...

Flight 14... (Fly By Night...)

Eén of twee keer per jaar organiseert de Vliegclub Rotterdam een avondje Nachtvliegen. Zo ook weer deze avond. Hoewel het al meerdere weken uitgesproken rotweer was, hadden de weergoden vanavond kennelijk iets anders te doen... Geen wolken, geen wind, kraakhelder, volle maan en geen turbulentie...

Zoals de meesten van jullie wellicht weten mag je met een PPL-brevet alleen tijdens de daglichtperiode vliegen, wat ligt tussen een kwartier voor zonsopgang en een kwartier na zonsondergang. Alles wat buiten deze periode valt is alleen toebedeeld aan piloten met een IFR rating. Om de PPL piloten eens het gevoel te geven van een IFR vlucht dus dit evenement. Helaas mag er in Nederland geen 'Night-VFR' gevlogen worden.

Aangezien ik zelf in de eerste groep van in totaal drie groepen was ingedeeld, moest ik al om 17:00 uur op de club aanwezig zijn. Gelukkig was ik ruim op tijd, wat helaas niet van iedereen gezegd kon worden door de extreme files. Samen met Theo en Eelco zou ik op de Cessna 172 PH-HLD gaan vliegen. Van Peter kregen wij een pre-flight instructie over met name de ILS-approach (Instrument Landing System). In grote lijnen bestaat deze uit een radiosignaal voor het glidepath en een radiosignaal voor de localizer. Door de horizontale en verticale naald in het midden van het instrument te houden, kom je met de landing mooi aan het begin van de landingsbaan uit. Dit is even heel globaal omschreven hoor...

Rond 18:00 stapten we met z'n vieren in de HLD. Omdat het nu natuurlijk donker was moet je de checklist doorlopen met een zaklantaarn. Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik al eerder zoiets heb gedaan. De lesvlucht van toen was een ILS vlucht van Antwerpen naar Rotterdam. Voor de eerste vlucht nam Theo plaats op de captain's seat. Voorzichtig taxiede hij naar Holdingpoint Runway 24 Victor 4. Ter plaatse de runup checks en cleared for take-off. Van de hele vlucht heb ik een filmpje gemaakt die ik hieronder zal plaatsen.

Al vlug werd ons duidelijk hoe ernorm helder het was vanavond. Je kon echt ontzettend ver kijken. In de verte zagen we het inbound verkeer voor schiphol als lichtjes aan een touwtje aan elkaar in de lucht hangen. We moesten runway heading klimmen naar 2000 ft, waarna een rechter bocht in de richting van Rotterdam Centrum. Door het zeer drukke verkeer kronkelden de snelwegen als witte en rode slangen door het landschap van lichtjes in allerlei kleuren. Wat een mooi schouwspel om dit helemaal rond je heen te zien.

De Toren zette ons over naar Approach die ons verder begeleidde. Via Rotterdam Centrum vlogen we door in de richting van Pernis, eveneens een zee van lichtjes. Na Pernis zette Approach ons op de base voor Runway 06 en even later op een koers 030 om de ILS van Rwy 06 te intercepten. Langzaam schoven de naaldjes van het ILS-instrument naar het midden. Even later waren we established op de ILS en werden we weer overgezet naar de Toren. Nu was het 'slechts' nog het goed aftrimmen van de kist op de juiste snelheid en zo glij je als het ware naar de baan toe. Theo zette de HLD mooi op de baan. Nu alleen nog de exit vinden... Best lastig in het donker. De Toren gaf aan dat we voor de piloot wissel weer naar V4 mochten taxien. Aldaar aangekomen was het nu mijn beurt om de linker voorstoel te gaan bezetten.

Na mezelf weer ingesnoerd te hebben gaf Peter aan dat we klaar waren voor het vertrek. Ik kreeg de takeoff clearance en moest doorklimmen naar 1000 ft. Op 1000 ft aangekomen moest ik een linker bocht maken naar koers 330 en doorklimmen naar 2000 ft. Omdat we nu in de richting van Delft vlogen vroeg Peter of we over Delft heen mochten vliegen. Ook hiervoor regen we toestemming. Boven Delft kreeg ik van Approach een koers 250 op voor Downwind. Wat is dit enorm gaaf vliegen. Tussen Maassluis en Hoek van Holland aangekomen werd ik door Approach middels een koers 150 op base gezet en even later naar koers 090 om weer de ILS te intercepten. Met een spoepel bochtje kreeg ook in de naalden weer in het midden. Bij het selecteren van de flaps verliepen de naalden helaas eventjes. Jammer van een strakke approach. Mocht ik een dergelijke ILS nog eens een keer maken dan zal ik ervoor zorgen dat ik de juiste setting al heb geselecteerd. Met een lekkere landing zette ik de HLD weer op de grond en na de baan weer verlaten te hebben taxiede ik weer naar V4. Dit keer wisselde ik van plaats met Eelco.

Na take-off maakten we weer een rechter bocht om zo boven het centrum van Rotterdam uit te komen. Boven het centrum kregen we toestemming voor een orbit om zo een heel mooi zicht op het centrum te hebben. we vervolgden downwind en in de verte hoorden we een Fokker 50 van VLM zich melden voor de approach. Hierop meldde Peter dat wij gereed waren voor de base om zo nog voor deze Fokker te kunnen landen. Na wederom een hele nette approach stonden we nu voor de derde keer op de Rotterdamse baan. Dit keer taxieden we terug naar de club, zodat de volgende ploeg de HLD kon overnemen.

Terug op de club tekende Peter ons logbook af en onder het genot van een gepeperde pepersteak van Casper boomden we nog gezellig na.

Een zeer geslaagde avond en prima georganiseerd.

Controllers van Rotterdam, zeer bedankt voor uw perfecte medewerking!!!

Hier de track in Google Earth en hieronder het filmpje

Flight 5... (Checkout Cessna 172...)

De beschikbaarheid van de Robin's op de club was de laatste tijd bijzonder slecht voor mij. Alleen de SVQ stond ter beschikking en als je dan alleen Robin kan vliegen dan wordt dat lastig. Het is dan ook een veel geboekte kist. Al mijn tussentijds geplande vluchten vielen uit door weersomstandigheden dan wel onderhoud of reparatie. Na de zoveelste afzegging begon mij dat wel te frustreren.

Nu lag het al in mijn plan om mezelf nog op een ander type te laten uitchecken, alleen wilde ik eigenlijk eerst wat uurtjes maken op de Robin. Dat lukte dus niet zodat ik besloot om me nu reeds uit te laten checken op de Cessna. Nu hebben we op de club de beschikking over de Cessna 172 en de kleinere Cessna 152. Als ik me zou uitchecken op de 172, dan zou dat ook direct gelden voor de 152.

Vandaag heb ik de PH-HLD geboekt, samen met mijn voormalig instructeur Victor. Vanaf 15:00 uur staat deze kist tot mijn beschikking. Om 14:00 stap ik samen met Calvin de club binnen. Victor is nog bezig met zijn vorige leerling, dus na even een kort overleg met Victor dien ik alvast de vliegplannen in. We gaan naar Hilversum voor wat circuitwerk en een snel bakkie, en dan weer terug naar Rotterdam met wat bovenwerk.

Nadat Victor klaar is schuift hij bij mij aan tafel. Voordat wij naar het toestel lopen legt Victor mij de grootste verschillen uit tussen een hoog- en een laagdekker. Tevens verteld hij meer over de eigenschappen van de Cessna 172. Even later lopen we naar de kist waar we samen een rondje om het toestel lopen en ik word gewezen op de belangrijke punten. Calvin was alvast achterin gekropen, en even later stapte ook ik en Victor in de kist.

Voor de vlucht had Victor even contact opgenomen met de havenmeester van Hilversum om te vragen of we daar een paar Touch & Go's mochten maken. Dat mocht tot 16:00 uur, dus moesten we opschieten. Uiteraard beslist het lot dan dat er nog getankt moet worden. Dus op naar de pomp. Dat pompen gaat ook iets anders omdat de vulopeningen van de tanks bovenop de vleugels zit. Dus er moet enig klimwerk worden verricht. Na het tanken konden we dan eindelijk op weg. Met gezwinde spoed taxieden we naar holdingpoint Runway 24 V2. Aldaar deden we de runup-checks en uiteindelijk waren we klaar voor vertrek.

Omdat we naar Hilversum zouden gaan werd het een Mike-departure, dus na de take-of klimmen naar 1000 ft. Al bij de eerste linker bocht naar crosswind werd mij het verschil tussen een hoog- en een laagdekker duidelijk. De linker vleugel ontneemt het zicht in de richting van de bocht. Van te voren dus eerst goed kijken, omdat er tijdens de bocht geen zicht is. Natuurlijk kan je tijdens de bocht de kist even recht trekken om te kijken. Op 1000 ft kreeg ik de HLD mooi afgetrimd. Bij Mike namen we uiteindelijk voor even afscheid van de toren. Victor stelde voor om eerst rechtstreeks naar Hilversum te vliegen om zo voldoende tijd te hebben voor een paar T&G's. Zo gezegd zo gedaan. Via Gouda zette ik koers naar Woerden. Bij Woerden de spoorbaan volgen die vervolgens in tweeen splitst. Daar gewoon rechtdoor blijven vliegen tot aan Maarssen en daarna de weg volgen. Vliegveld Hilversum volgt dan al vlug.

In de tussentijd was ik inmiddels naar circuithoogte gezakt en er wat snelheid uitgehaald. Ik meldde mij aan bij Hilversum Radio en even later hingen we op downwing Rwy 31.

De eerste landing zou een standaard worden om even het gevoel te krijgen. Dus op downwind flaps op 1o graden en snelheid 80 kts, om de camping heen naar base en direct maar doordraaien naar final ivm de wind die ons nu van links voor opzij probeede te zetten. De eerste landing was een feit. Je moet inderdaad iets anders afvangen, maar ik ervaarde dat zeker niet als heel anders. Na de touchdown direct het gas er weer op, carbheat uit en de flaps up. Opnieuw het circuit in. Victor wilde dit keer een flapless landing zien. En om het spannend te maken wilde hij dat ik voor de camping naar base draaide, zodat ik een kortere final zou hebben. De finale snelheid is hierbij wat hoger zodat we wat minder last van de crosswind hadden. De landing was mede daardoor dan ook mooi soepel. Op naar de derde landing. Victor vroeg dit keer om Precicion Landing. Om wat meer tijd te hebben op final verlengde ik de downwind hiervoor. Ook deze landing kwam mooi uit met de wielen netjes over het slootje heen ;) De vierde en laatste landing moest een glide-in landing worden. Klimmen naar 1000 ft en ter hoogte van de drempel het gas eraf. Op final zat ik nog vrij hoog en de kist wilde, danzij de stevige wind van links voor, niet echt hoogte verliezen. Hierop moest ik van Victor de 40 graden flaps selecteren en de neus drukken. Door de grote stand flaps pikt de kist nauwelijks snelheid op en verlies je toch snel hoogte. Dit is dus ook één van de specifieke eigenschappen van deze kist, evenals het langzamer kunnen vliegen dan een Robin. Een snelheid lager dan 60 kts is geen probleem voor een Cessna, de Robin houdt hier echter niet zo van... Na een wat langere flare stonden de wieltjes op het Hilversumse gras. Tijd voor een snel bakkie en het afrekenen van de landingen.

Nadat we hadden geparkeerd, zagen we met drie man sterk de marechausse voor de ingang van de toren staan. Controlle? Met z'n drieen liepen wij de heren tegemoet. Kennelijke hadden ze er niet veel zin in want we mochten zo doorlopen. Mooi zo.

Na de landingen te hebben afgerekend liepen we nog even naar de plaatselijke vliegclub voor een bakkie koffie. Omdat de kist weer om 17:00 geboekt stond konden we niet al te lang wachten en stapten we rond half vijf weer in de kist.

De takeoff ging weer netjes en even later verlieten we weer het circuit. Het was redelijk druk in de lucht dus wel uitkijken geblazen. Links voor hing een motorglider en even later haalde een andere kist ons links in (!). Netter en volgens de regels was geweest indien dat aan de rechter kant was geweest. Maar goed, ik ga er maar vanuit dat hij ons heeft gezien...

Nu was het tijd geworden voor een stall. Dus gas eraf en op hoogte houden. Ook dan merk je hoe langzaam de Cessna kan vliegen. Victor waarschuwde mij ervoor dat de kist de neiging heeft om naar links weg te vallen, dus goed met de voeten opvangen. Probleemloos herstelde ik de stall. Nu nog een linker en een rechter steile bocht. De rechter ging beter dan de linker maar alles onder controle. Victor vond het goed zo, zodat ik koers zette naar Rotterdam.

Bij Gouda meldde ik mij aan bij de toren. Victor vroeg of er een direct RWY 24 mogelijk was. Helaas zat er IFR traffic op long final, en omdat we die dan in de weg zouden zitten moesten we gewoon de Mike-arrival vliegen. Ter hoogte van Oscar zagen we een Transavia op short fnal. Door haar mocht ik dus niet direct. Flauw hoor ;)

Via een overhead righthand 24 zette ik de HLD weer op het rotterdamse asfalt.

Victor vond het prima en vulde op de club de nodige adminisratie in. Ik mag dus vanaf nu naast de Robin dr400 ook de Cessna 172 en Cessna 152 vliegen. Ik ben nu dus niet meer afhankelijk van de beschikbaarheid van de Robins...

Hieronder nog een filmpje van de landing op Hilversum en hier de foto's.




Tot de volgende keer...

Les 26... (In hoger sferen...)

Update filmpje!!!



21-03-2009

Het zag er al een paar dagen heel goed uit met de weersvoorspellingen. En gelukkig kwamen ze nog uit ook.

Vandaag had ik de PH-SVT gereserveerd vanaf 15:00 uur. De daglichtperiode liep tot 19:10 uur dus had ik lekker de tijd. Vandaag stond er een solo-vlucht naar Budel op het (navigatie)plan. Alvast als voorbereiding op de Grote Driehoek weer naar een wat verder gelegen veld. Vanaf Rotterdam biedt Budel dan wel een leuke uitdaging. De Eindhoven CTR ligt immers in de weg en ook de nadering van Budel is toch aan wat regeltjes gebonden. De Kleine-Breugel CTR ligt immers over de ATZ van Budel heen. Genoeg uitdaging dus om deze in m'n eentje aan te gaan.

Thuis had ik al weer het nodige voorbereidende werk gedaan zodat ik op de club nog even de puntjes op de i moest zetten qua vluchtvoorbereiding. Het was een gezellige drukke bedoeling op de club, een combinatie van de Flightsimulator dag en vluchten met Sailingkids. Heerlijk om die kids zo te zien genieten... Ook Guido, met twee zoon's, kwamen nog even langs. Beide boys schoven gretig achter de flightsims aan. Twee piloten in de dop zo te zien.

Van Jurgen kreeg ik een soloverklaring nadat ik hem mijn plannen had verteld en de gegevens had overlegd. Jurgen adviseerde mij om eerst de kist vol te tanken met peut (Lode ;)) Dan zou ik en hij weten dat we ons over de brandstof geen zorgen hoefde te maken als ik om wat voor reden dan ook langer in de lucht zou moeten blijven hangen. En bovendien, als blijkt dat de tankinstallatie het op het andere veld niet doet, dan wordt het een hotelletje zoeken.

Tegen drie uur kwam de SVT het platform oprijden. Er bleek nog voor meer dan de helft in de tank te zitten. Ik had berekend dat ik 38 liter nodig zou hebben voor mijn vlucht naar Budel, inclusief uitwijk en verplichte reserve. Dus dat zou geen probleem moeten zijn. Ik zou dan op Budel de kist weer volgooien voor de terugvlucht. Heb ik dat ook eens een keer alleen gedaan. Maar zoals beloofd aan Jurgen zou ik haar hier op Rotterdam al volgooien. Dus belde ik de tankwagen. In de tussentijd deed ik de walkaround. Na ruim 20 minuten wachten, het was inmiddels half vier geweest, belde ik de tankwagen nog maar even. Mijn flightplan stond op half vier, dus als het nog langer zou duren dan moest ik een delay voor het vluchtplan geven. De chauffeur vertelde mij dat het nog zeker een half uur tot drie kwartier zou duren omdat er net twee Transavia kisten waren binnengekomen, en om een duistere reden hebben die 737's kennelijk voorrang boven mijn ROBIN DR400-135. Puh...

Maar goed, dat zou me allemaal te lang gaan duren. Voor de heenvlucht zat er genoeg in. Met de worden van Jurgen in het achterhoofd heb ik maar even naar Budel gebeld om te vragen of er aldaar getankt kon worden. Dat was geen probleem... Dus vlug instappen en de checklist aflopen. Taxi to Holdingpoint 24 intersection V2. De takeoff liep lekker, op naar de Romeo-departure. Tijdens deze departure kreeg ik even een deja vu. Een irritante ruis klonk over mijn headset. Ik had dit al eerder meegemaakt (zie les 19). Tower was heel slecht tot niet te horen. Een reset van de radio mocht niet helpen. Dit keer besloot ik om eventueel terug te keren voordat ik de CTR uitwas als ik dit niet kon oplossen. Mogelijk zou de andere headset uitkomst bieden, dus pakte ik de rechter headset. Op het moment dat ik deze pakte was de storing verdwenen. Maar op het moment dat ik deze weer terug hing was de storing er weer. Kennelijk pakte de microfoon van de headset de vibraties van het dashboard op. Ik heb de rechter headset dan ook maar op de stoel naast me gelegd voor de rest van de vlucht. Probleem opgelost.

Na mij te hebben afgemeld bij de toren zette ik de neus in de berekende richting. Nu maar weer de buitenwereld met de kaart vergelijken. Kennelijk was de wind toch wat veranderd. Ik moest een paar keer naar links corrigeren. Voor de vluchtinformatie heb ik mij aangemeld bij DutchMill. Gezien het mooie weer was het erg druk op de frequentie. Er was zelf een andere PVT op de frequentie zodat ik mij constant met de volledige registratie meldde.

Het lag in mijn bedoeling op de CTR van Eindhoven te kruisen. Ik zat inmiddels op 2000 ft en meldde mij bij de toren van Eindhoven. Ik moest even standby. Aangezien je niet zonder toestemming de CTR mag binnenvliegen heb ik een 360 gedraaid. Halverwege kreeg ik toestemming om mijn weg te vervolgen. Toch best lastig om alle reportingpoints te vinden. Ik had ze van te voren in Google-earth wel opgezocht, maar in het echt is het toch weer anders. 1 minuut voor overhead de landingsbaan moest ik mij melden. De controller op de toren was mij echter net voor en ik kreeg toestemming om overhead the field te gaan.



Bijna overhead the field EHEH.

Nadat ik de baan was gepasseerd vroeg ik aan de controller om te mogen dalen naar 1500 ft. Immers, de ATZ van Budel ligt vlak achter de CTR van Eindhoven. En die ATZ moet je op max 1200 ft binnenvliegen. Ik kreeg inderdaad toestemming en meldde mij even later af bij de toren. Mijn eerste solocrossing van een 'vreemde' CTR was een feit.

Al vlug zag ik Budel liggen en meldde mij bij Budel Radio. Ik moest mij weer melden als ik op 1200 ft boven het veld hing. Zo gezegd, zo gedaan. Met een ruime bocht vloog ik even later op het circuit van Budel aan. Melden voor het Downwind gaan en het circuit in. Baan 03 was in gebruik.

Na een nette landing parkeerde ik de SVT naast de tankinstallatie en gooide ik haar vol. Even naar de havenmeester voor de administratie en de eurootjes en dan op het terras even genieten van een colaatje. Helaas had ik niet echt veel tijd om er lang van te kunnen genieten. Dus snel weer het navigatieplan verder invullen voor de terugweg.

Aangezien er geen bewolking aanwezig was, had ik mijzelf beloofd om eens lekker de hoogte in te gaan. De bedoeling was om over de CTR van Eindhoven heen te viegen en dan het VOR/DME RTM op te pikken terug naar de thuisbasis.

Na de takeoff van Rwy 03 zat ik al vlug op 3000 ft. Die Robin wil lekker klimmen als je er alleen in zit. Om echt vrij te zijn van de CTR ben ik doorgeklommen naar 4000 ft. Er hing een inversielaag op 3000 ft zodat dat het zicht beperkte. Recht naar beneden was alles te zien, maar meer in de verte niets dan een vage laag.


Netjes over de CTR EHEH heen...

Ik meldde mij weer bij DutchMill. De controller gaf aan dat hij mij op de radar had. Ik gaf hem mijn intenties door om door te klimmen naar FL65. Hij had geen 'objections' zodat ik de hoogtemeter op 1013 hpa zette en de neus in de klimstand. Deze route had ik ook al een keer tijdens de leerlingendag gevlogen en wel op FL85. Maar toen zat er een instructeur naast. Solo was FL65 dus mijn record. Ik had makkelijk nog kunnen doorklimmen naar FL85 maar je moet natuurlijk iets over laten voor een volgende keer. Records zijn er om te breken niet waar. Ik pikte de Radiaal 310 op en daar hing Arjan. In zijn ééntje in die grote blauwe lucht. Wat is da geweldig!!! Een korte rekensom gaf aan dat ik op ruim 2000 meter hoogte zat. De QNH was 1028. Dus ((1028-1013)*27)+6500= 6905ft. Deel dit door 3,28 en dat geeft dan 2105 meter.



FL65


En dat ziet er buiten dan zo uit... Geweldig!!!

Op de kaart had ik gezien en gemeten dat ik op 23 mile DME RTM de daling moest inzetten om buiten de TMA van Amsterdam te blijven. Dus zette ik de throttle dicht en glee ik soepel naar beneden. Zoals ik al verwachtte koelde de motor hier flink vanaf. Het rode enginelampje begon te branden. Ik drukte deze uit en trok de neus iets op. Wat meer vermogen geven zodat de motor weer wat meer temperatuur gaf. Om niet te hoog te blijven maakte ik maar een dalende 360. Het CT lampje werd weer groen en ik daalde weer verder naar 1500 ft.

Ik meldde mij af bij DutchMill en weer aan bij Rotterdam Tower voor een Romeo Arrival. Vanaf Oscar vroeg ik aan de Toren om een direct 24. Deze kreeg ik en via het VOR (die ik al vanaf Eindhoven aan het aanvliegen was) zette ik de wieltjes weer op het rotterdamse Asfalt.

Bij de club hielp Marcel mij nog even met het op stal zetten van de kist. Nog bedankt Marcel! Hij had ook nog een leuk vluchtje gemaakt en was ook wat hoger gaan vliegen.

Het loggen van de vlucht was nu gelukkig wel gelukt.

Hier de heenvlucht en hier de terugvlucht.

Les 24... (Nightshift...)

24-01-2008

Zoals ik de vorige les al had aangegeven zou ik nu een IFR-vlucht gaan doen. Voor de opleiding PPL moet je ook een paar lessen instrumentraining doen. Mocht je tijdens een VFR-vlucht onverhoops in een wolk terecht komen, dan moet je dus weten hoe je daar op je instrumenten zo snel mogelijk uit die wolk moet komen.

Twee weken geleden stond deze les al op de agenda. De planning was om VFR naar Antwerpen te vliegen en dan IFR weer terug, in het donker weliswaar... Marcel zou deze vlucht als passagier meegaan omdat hij wel eens wilde weten hoe zo'n vlucht zou gaan. Ik had die dag het weerberich al angstvallig in de gaten gehouden. Op de club hebben we, in overleg met Victor besloten om die dag de vlucht niet door te laten gaan. De heenvlucht zou geen probleem worden, de terugvlucht des te meer. Ook IFR heeft z'n limieten.

Vandaag zag het er echter allemaal veel beter uit. Zeker niet in de laatste plaats tot grote vreugde van Calvin. Marcel had mij gister gesmsst dat hij helaas de vlucht niet zou halen wegens andere plotselinge verplichtingen elders. Ik had dus een plekje over en belde mijn maatje Ton of hij zin had om mee te gaan. Ton was er ook bij tijdens mijn eerste solo. Dit zag hij ook wel zitten... Naderhand kreeg ik een sms van Marcel dat hij het wel zou halen... Maar ja, nu was er geen plek meer achterin... Geen probleem, Marcel zou nog even de Diamond onder handen gaan nemen. We doen het nog wel een keertje over Marcel... :)

Het navigatieplan had ik de vorige keer al gemaakt. Nu alleen nog even aanpassen op de heersende wind. Vluchtplan ingediend, en er helemaal klaar voor. Vandaag zou ik met de PH-SVG vliegen, een Piper Warrior. Nooit eerder mee gevlogen. De kist was wat later terug dan gepland dus stapten we snel in. Eerst nog even tanken, dus taxieden we eerst naar de 'fuel-station'.

Als voorbereiding voor deze vlucht moest ik van Victor een vlucht naar Balen-Keiheuvel uitzetten. Ergens onderweg zou ik dan een uitwijk krijgen. De vraag is natuurlijk waar dat gaat gebeuren. Na een spoepele take-off werd het een Romeo-departure waar ik nog door Marcel werd gespot. Bij Romeo nam ik even afscheid van Rotterdam-Tower en zette ik de neus van de SVG in de berekende richting. Nog even op de juiste track zetten en dan is het de kunst om de kist op track te houden. Dat ging allemaal heel goed. De track liep door de Gilze-Rijen CTR dus meldde ik mij bij Dutch-Mill Info. Een man van weinig woorden 'clearde' mij voor de crossing. Na deze CTR volgt al gauw de Brussels-Fir. Dus afmelden bij Dutch-Mill Info en aanmelden bij Brussels-Info. De belgische controler begroette mij vriendelijk en deelde mede dat er geen ander verkeer tussen mij en Antwerpen zou zitten. Toch adviseerde hij mij goed uit te kijken. Uiteraard verstandig. We zaten in, ehh boven België...

Op een minuut of 4 voor Balen-Keiheuvel hoorde Victor op zijn headset dat Balen-Keiheuvel gesloten was als gevolg van een noodlanding van een of andere kist. Kennelijk een stemmetje in zijn hoofd omdat ik dat bericht niet door had gekregen :) Het was tijd voor de uitwijk. Dus snel bepalen in welke richting antwerpen lag, alvast de neus de goede richting heen. Hoogte vasthouden, de buitenwereld vergelijken met de kaart en de koers finetunen. Daarna bepalen wat de afstand nog is en dus hoelang we er nog over zullen doen. In tegenstelling tot de vorige les liep dit allemaal vlekkeloos. Antwerpen, here I come...

Voor het punt Hotel van de Antwerpen CTR meldde ik mij af bij Brussels Info, en aan bij Antwerpen Tower. Vanaf Hotel vlogen we langs het kanaal in de richting van punt Alber op een hoogte van 1500 ft. Ongeveer halverwege gaf de controler aan een linker bocht te maken voor een 'direct to the field'. Na de linker bocht kwam het veld rechts voor ons in beeld. Op eigen behoefte mocht ik alvast zakken naar 1000 ft. In het verlengde van de baan maakte ik een rechter bocht en zat zo op long final. Alle tijd om mij klaar te maken voor de landing op RWY 29.

Kort voor de landingsbaan loopt een weg langs. Zodra er een vliegtuig op Final zit, dan wordt het wegverkeer door middel van stoplichten tot stilstand gebracht. Erg leuk om te zien! De landing was erg 'smooth'. Ondanks het feit dat we relatief vrij zwaar waren. De headwind heeft hier uiteraard wel bij geholpen. Bij het verlaten van de RWY kreeg ik van de controler 'stand 21' toegewezen om de kist te parkeren. Op het platform stonden veel kisten van VLM. Op naar de havendienst.

Bij de havendienst tikte ik de nodige belgische Euries af en we besloten om naar een kroegje aan de overkant van het luchthavengebouw te gaan. Victor was hier enigzins bekend en wist dan ook waar we moesten zijn. Binnenkomende bleek er een apres-ski party bezig. Het aantal bezoekers viel nog mee, maar het geluidsniveau was dermate dat een rustige debriefing en voorbereiding van de terugvlucht er niet in zat. Snel een colaatje en dan maar even een andere gelegenheid opzoeken voor een happie en voorbereiding.

Een straatje terug zat een snackbar. We hadden allemaal best wel trek gekregen zodat we besloten om hier naar binnen te gaan. Achterin de zaak stonden wat tafeltjes zodat we daar mooi konden aanschuiven. Na de bestelling doorgegeven te hebben, wat we zelf moesten opschrijven, gaf Victor aan zeer tevreden te zijn over de heenvlucht. Alles ging netjes en ik wist constant waar ik zat, ook de uitwijk liet niets te wensen over. Prima gedaan! Dat was dus de kortste debriefing ooit. Inmiddels werd onze bestelling uitgeserveerd... Die medium 'Fritten' was best wel groot... ;)

In de tussentijd had Victor telefonisch een flightplan ingediend. De IFR-kaarten kwamen op tafel en Victor gaf een toelichting. Aangezien RWY 29 in gebruik was zou het een Putty 3c departure worden naar Rotterdam. Op Rotterdam was RWY 24 in gebruik. De ILS voor RWY 24 was echter U/S. Het zou dan een VOR-DME approach worden. Victor zou vragen aan Rotterdam of een eventuele ILS-approach voor 06 beschikbaar zou zijn. Uiteraard was dat geheel afhankelijk van de wind en eventueel ander verkeer. Zelf hoopte ik op een ILS-approach omdat ik wel eens wilde stoeien met de ILS-indicator.

Voordat we uiteindelijk terug naar de kist zouden gaan liepen we nog even naar de Meteo. Victor wilde o.a. weten hoe het zat met de Icing conditions. De aanwezige computers konden ons niet veel vertellen omdat we op de één of andere manier geen toegang tot het systeem konden krijgen. Uiteindelijk ontdekte Victor een rechtstreekse telefoonverbinding met de Meteo, en liet hij zich voorlichten. Nu nog even door de security heen. Alsof we op vakantie gingen met een airliner moest onze 'bagage' worden gescand en moesten we door een detectiepoortje heen. Uiteraard was ik weer de pineut, en ging de riem en ringen af. Uiteindelijk kon ik zonder herrie het poortje door. Victor liet nog even zijn papieren zien en uiteindelijk mochten we door naar de kist. Omdat het inmiddels donker was geworden deelde Victor zaklantarens uit.

Best wel vreemd om in het donker in de kist plaats te nemen. Bijschijnen met een zaklantaren en zo de checklist doorlopen. Ik had Victor gevraagd om de RT te doen. Deze wijkt toch iets af van het VFR en ik wilde mij goed kunnen concentreren op het vliegen zelf. De startup werd gevraagd en gekregen. Even later kregen wij ook de routeclearance en taxiclearance. Taxien in het donker op een vreemd veld..., een ervaring op zich. Zeker als dan ook blijkt dat de verlichting van de kist niet blijkt te werken. Rustig rijden dan maar naar de holding RWY 29. Daar de runup-checks gedaan, waarna wij de tafe-off clearance kregen.

Dit is toch wel heel erg gaaf met al die verlichting van de baan en de stad Antwerpen. Initieel mochten we doorklimmen tot 3000 ft maar al vlug kregen we toestemming om door te klimmen naar FL60. Wat enorm gaaf is dit. Echt een aanrader voor ieder die met z'n PPL bezig is!!! Plan dit zeker een keer ergens in de opleiding in.

Echt de gelegenheid om van de buitenwereld te genieten had ik niet zo veel als dat ik zou willen. Dit was vliegen op de instrumenten zodat hier alle aandacht naar uitging. Nu we IFR vlogen hoorde ik ook eventjes bij de grote Jongens die ik uiteraard ook over de headset hoorde. Gelukkig was het vrij helder buiten zodat al vlug de lichtjes van Rotterdam zichtbaar waren.

Bij het crossen van de Fir Amsterdam vroeg Victor aan de conroler of er eventueel een mogelijkheid was voor een ILS-06 Approach. De Controler zou het doorspelen aan Rotterdam Tower. Even later kregen we de vectors door en moesten we de daling inzetten. Aangezien Rotterdam approach gesloten was werden we direct overgezet naar de toren. Victor meldde ons aan bij de toren waarbij er een mogelijkheid was voor een ILS 06 approach. De wind liet dit ook toe. Van deze gelegenheid maakten we dankbaar gebruik. De toren gaf ons de vectors op voor een ILS intercept.

Zonder al te veel moeite manouvreerde ik de verticale naald van de ILS indicator naar het midden en meldde Victor ons 'established on the localiser'. De horizontale naald stond nog boven het midden, maar bij het handhaven van de hoogte zou deze vanzelf naar beneden kruipen. Op het moment dat deze daadwerkelijk in het midden stond verminderde in het vermogen en zette ik hiermee de daling in. We zaten op final. Met af en toe een klein beetje corrigeren volgde ik zo het glidepath en met wederom een nette landing stonden we weer op de thuisbasis. Eerst even zoeken naar exit V2. Niet simpel met een gebrekkige verlichting. Rustig taxien naar Lima en de kist parkeren. Deze IFR-vlucht was een feit.

Onder het genot van een biertje wederom een korte debriefing. Ook hier was Victor wederom tevreden. Fijn om te horen natuurlijk. In de tussentijd kwam ik er achter dat ik mijn kaart in de kist had laten liggen. Dus ik in het donker nog even naar de kist. Zoek, zoek... geen kaart... Zou ik m dan in het 'frittenkot' hebben laten liggen? Tijdens de heenvlucht had ik de kaart aan Ton gegeven nadat ik deze niet meer nodig had. Even aan hem vragen dan... Binnengekomen gaf Ton aan dat hij de kaart in de zak van de stoelleuning had gedaan. Daar zat ie nu niet in... Nog maar een keer gaan kijken dan... Tja en dan kom je erachter dat je gewoon stomweg in de verkeerde Piper hebt gekeken. In het donker lijken ze wel heel erg op elkaar :) Kaart weer gevonden, inderdaad in de zak van de stoelleuning...

Met Victor nog even besproken wat er verder nog te doen valt volgens de syllabus en zijn ervaring met mij. Eerst zal er nog wat solo-ervaring opgedaan moeten worden, dus eerst maar eens wat andere velden gaan bezoeken. Verder nog een lesje bovenwerk met noodlandingen en voorzorgslandingen en nog een lesje circuittraining met allerlei verschillende landingen. Dat zou het dan moeten zijn naast uiteraard nog de verplichte 'grote driehoek'. Het gaat nu dus echt opschieten.

Het filmpje!

De track naar antwerpen is helaas mislukt. Wel heb ik hier het IFR gedeelte naar Rotterdam.
Gr
Arjan

Les 20... (Victor 2 formation...)

13-10-2008

Een poosje geleden had ik met Marcel al een keer afgeproken om samen 'Solo' te gaan. We zouden dan tegelijkertijd een kist boeken en samen naar een ander veld vliegen. Leuk voor de solo-uurtjes natuurlijk. De vorige afspraak ging helaas niet door. Marcel had die dag zijn PPL-examen. Natuurlijk een waardeloos excuus om onze gezamelijke solo af te zeggen, maar ja het was niet anders ;) Uiteraard heeft hij zijn examen gehaald zodat hij vandaag dus zonder 'soloverklaring van een instructeur' op weg mocht. Trots liet hij zijn groene papiertje aan mij zien. Helemaal TOP natuurlijk.

Ik ben nog niet zover, dus ik vroeg aan Freek van Rossum, de chef instructeur, of hij voor mij een soloverklaring wilde tekenen. Na het overleggen van de nodige voorbereiding kreeg ik de handtekening van Freek. Het plan was om naar Midden Zeeland te gaan. Ik zou dan daar nog wat T&G's draaien en daarna nog een bakkie of iets dergelijks op het zonnige terras. Via een Romeo Departure en een koersje 239 zou dat moeten lukken.

Na de walkaround stapte ik in de PH-SVT en begon de checklist af te lopen. Marcel 'deed' zijn kist en kwam even later weer op mij af lopen. "Heb je het al gehoord? Midden Zeeland is closed tot nader order". In de Notams stond niets vermeld, dus dan moet er iets gebeurd zijn. Achteraf bleek dat er een kist tijdens de landing door de voorpoot was gezakt en een koprol had gemaakt. Gelukkig geen persoonlijke ongelukken, maar toch schrikken natuurlijk. We besloten naar Seppe 'uit te wijken'. Met behulp van Rotterdam Delivery (waarvoor nog mijn hartelijke dank) kon het Flightplan worden gewijzigd. Na de startup naar intersection V2 voor de runup-checks. Op V2 aangekomen passeerde mij een kist van Transavia. Een fotomomentje dus… De piloot zag dit kennelijk en stak zijn arm door het openstaande raam en zwaaide hartelijk. Uteraard zwaaide ik ook hartelijk terug.

Alvorens een lineup te krijgen vertrokken eerst een zakenjet en twee Transaviatoestellen. Toch wel heel erg gaaf om tussen die grote jongens te mogen staan. Toen was het onze beurt. Eerst kreeg Marcel de lineup en ik mocht ook alvast achter hem uplinen. We hadden onze radio op ingesteld op 123,45 zodat we onderweg ook contact met elkaar konden hebben. Uiteraard moet je natuurlijk wel eerst kijken of je dan op de goede 'com-set' zit alvorens iets 'intelligents' te gaan zeggen naar elkaar. Maar dat ging gelukkig goed. Met enige spoed kroop ik iets dichter naar Marcel toe en bij Romeo zater we weer aardig (lees: veilig) bij elkaar in de buurt. Marcel had uitgerekend dat we een koers 195 moesten sturen wat door mij werd geverifieerd op de GPS. Zo vlogen we gezamenlijk naar Seppe. Dit is toch wel heel erg gaaf hoor, echt een aanrader. Victor 2 Formation are GO!!

Thumbs Up!!

Waarom 'Victor 2 Formation'? Nou, eigenlijk is dat simpel. 'Victor' is uiteraard onze gezamelijke meester, '2 Formation' omdat we (nog) met z'n tweeen zijn... Snappie?

Bij het industriegebied van de Moerdijk vlogen we maar even om de schoorstenen heen om daarna de koers naar Seppe weer op te pikken. Onderweg zagen we nog een andere Robin vliegen die ook onderweg naar Seppe bleek te zijn. Verder kruiste er op een hoger niveau nog een Chinook van de luchtmacht, kennelijk op weg naar Woensdrecht. Bij het naderen van Seppe riep ik Seppe Radio op voor de Aerodrome Information. RWY 25 in use. Dat is mooi, dat circuit heb ik vaker gedaan. Marcel melde aan Seppe Radio dat hij mij zou volgen, maar dan wel voor een full-stop. Dus het veld overvliegen op 1100ft en daarna zakken naar circuithoogte met een mooie rechter bocht om Rucphen heen. Downwind op met de welbekende checks en na base op downwind. Voor het mooi kwam ik iets te hoog uit waardoor er nog even goed hoogte verloren moest worden. Uiteindelijk kwam ik toch nog redelijk mooi op de drempel terecht. Alleen helaas met een chimmy. In totaal heb drie T&G's gemaakt alvorens mijn Robin in het gras te parkeren voor een colaatje. Eerst samen naar de Havenmeester om nog wat euries af te tikken. Jammer dat Seppe toch zo prijzig is, anders zou ik er denk veel vaker komen om met name de circuits goed te oefenen. Midden Zeeland is dan toch aantrekkelijker, zeker met de leuke acties die ze daar verzinnen.

Op het zonnige terras hebben we ons colaatje gedronken en naar de verrichtingen van de andere vliegers gekeken. Tegen kwart voor vier was het toch wel weer tijd om in de kist te springen voor de terugweg. De SVT stond om half vijf weer gereserveerd, zodat ik niet te laat wilde komen. Wederom koos Marcel weer als eerste het luchtruim. Met een mooie bocht om Zegge heen verlieten wij het circuit.

Zo vlogen wij gezamelijk weer in de richting van de thuisbasis. Via Romeo vloog ik achter Marcel aan en we kregen samen van de Toren een direct RWY 24 aangeboden. Die was welkom zodat we niet het 'langere' circuit in hoefden. Met een mooie zeer zachte landing zette ik de pootjes weer op het Rotterdamse Asfalt. Taxieen naar Lima en parkeren maar. Op de club uiteraard eerst de administratie afgewikkeld zodat we daarna de foto's konden gaan bekijken. Dat is natuurlijk wel heel leuk als je zulke 'inflight'foto's van elkaar kan maken.

Om deze geweldige middag goed af te sluiten had ik de dag ervoor bij de bar een dagmenu besteld, zodat we onze belevenissen nog eens rustig konden doornemen onder het genot van een heerlijke duitse biefstuk. Dat is tegenwoordig heel goed geregeld op de club.

Deze vlucht gaat zeker een vervolg krijgen. Victor 2 Formation is born.

Hier de vlucht in Google Earth.

Hier de foto's.

En nog een leuk filmpje

Happy Landings,

Arjan